La petite Frida Blog

Huis Tosca!!!!

2011-08-05T11:04:00.000-07:00

Wat heb ik al lang geen blogje geschreven! Oei.
Maar de reden is duidelijk: heel veel werk in huis Tosca en facebook. Want op facebook heb ik alle actuele dingetjes rond huis Tosca gezet. En het valt echt tegen hoeveel tijd je niet achter je computertje zit om alles van facebook een beetje bij te houden en actueel te blijven. Maar het loont de moeite, want de La Petite Frida pagina heeft al lekker veel fans en ikzelf heb al heeeeeeel veel (honden-) facebook-vrienden.
Maar nu het grote nieuws: huis Tosca gaat in de verhuur!
15 oktober komen de eerste gasten om hun vakantie door te brengen in ons spiksplinternieuwe vakantiehuis Tosca.
Nou ja, spiksplinternieuw.... daarmee bedoel ik de inrichting, want het huis is natuurlijk, net als huis Boris en ons eigen huis van 1700. Maar het wordt erg mooi allemaal. We zijn nu echt in de afwerkings-fase. Heel veel kieren, lelijke randjes en gaten moeten worden weggewerkt langs alle nieuwe muren, vloeren en plafonds. Dan nog wat verf, lak en latjes hier en daar, lampen ophangen, gordijntjes, decoraties en inrichten... enz enz.
Buiten gaat het ook erg goed met het hekwerk. We hebben een dag versterking gekregen van 4 robuste mannen uit Plombières (vrienden van de kerstmarkt-vereniging) en we hebben samen in één dag bijna het hele heb om het grondstuk van Tosca geplaatst. Geweldig!!!!
Voor een verslagje verwijs ik naar facebook, waar ik leuke foto's ga plaatsen van het gebeuren en het resultaat.

Maar het gaat allemaal voorspoedig dus. Dit najaar is er weer een heerlijk vakantiehuis bij, waar hopelijk weer erg veel honden (en ook hun baasjes natuurlijk) een heerlijke tijd zullen doorbrengen. Waar ze echt hond kunnen zijn, met een lekkere tuin om fijn in te klauteren, rennen, snuffelen en struinen, met heel veel bomen, takken en spannende plekjes. En natuurlijk ook een hondvriendelijk huis, waar ze lekker uit kunnen rusten van alle avonturen op lekkere honden-slaapplekjes of gewoon lekker geborgen tegen de voeten van de baas of nog beter lekker op de comfortabele bank op schoot.
Tjonge, ik krijg er gewoon zelf zin in!

Heel goed!

2011-06-01T10:44:00.000-07:00

(de laatste tegels van de vloer van Tosca er in geplakt)

Het gaat allemaal goed, meer dan goed!
Het is heerlijk weer, veel zon weinig regen en toch niet zo'n last van de droogte als andere gebieden in Frankrijk.
De natuur is overweldigend groen en oh zo mooi!
De verbouwing van huis Tosca gaat lekker vlot door. Wij doen zo veel mogelijk, maar door alle andere werkzaamheden, René z'n werk in NL en alle lopende klusjes (huis Boris, gasten, de oprukkende en doorgroeiende natuur en natuurlijk de honden!) niet zo veel als we het liefst zouden zien. Maar de slaapzolder is af, de huiskamer gaat er al lekker licht uitzien door de deels gestuucte muren en de keuken/badkamer gaat heel snel, nu de tegelvloer bijna af is. Volgende week donderdag komt onze gouden klusser Eric om wasbak, wc, douchecabine en hopelijk ook de keuken aan te sluiten. Zo, wat zal het er dan af uitzien!!!!
Jawel, dan gaan er weer foto's gemaakt worden.

Helaas schiet onze groentetuin er dit jaar een beetje bij-in. René heeft wel een veldje aardappelen gepland, die er overigens al weer prachtig bij staan, maar meer groentes zitten er niet in dit jaar. Gelukkig helpt de natuur een handje, want we hebben wel volop fruit: appels, bramen, frambozen, vlierbessen, rode besjes en wilde aardbeien. Lekker voor rood-fruitcompôte, taarten en ander lekkers.

Met huis Boris en de verhuur gaat het ook heel goed. We komen ook nog in augustus met een stukje over La Petite Frida in de Margriet te staan! Ik ben benieuwd hoeveel respons dat gaat opleveren.

Tot slot mijn meisjes, waar het ook heel goed mee gaat. Vanochtend zijn we in alle vroegte naar de dierenarts geweest, voor de jaarlijkse prikken. De fantastische dierenarts Houssa was weer zo lief met de meiden. Gelijk op zijn knieëen erbij en knuffelen toen hij ons ophaalde uit de wachtkamer. En bij het onderzoeken zag je dat hij zichtbaar genoot van alle enthousiasme van Inno, al haar vriendelijke opdringerigheid, speelsheid en nieuwsgierigheid, het zachtaardige van onze knuffelmaniak Zarah en het aandoenlijke van Sofie. En zoals je al snapt alles ging meer dan goed met de dames. Soof weegt weliswaar te veel (doordat ze gecastreerd is) 49 kilo, Zarah is iets te fors (al sinds haar zwangerschap... hebben vrouwen ook meestal!) 46 kilo en onze Inno was natuurlijk prachtig op een perfect gewicht: 42 kilo.

Kortom... het gaat goed!

Happy family, zoals de maker van deze foto (Jos Blokdijk, vaste gast van La Petite Frida) dit familie portret noemde:

Lente!

2011-04-02T14:09:00.000-07:00

(van boven naar beneden: bosanemoon, longkruid en pinksterbloem)

Al een aantal keren heb ik teksten voor een nieuwe aflevering van deze blog in mijn hoofd gehad, maar mijn dagen waren iets te gevuld om tijd voor het schrijven van een blog te vinden.
Het is namelijk lente! En als er een jaargetijde is waar ik echt veel van houd is het wel dit begin van de ongeveer 9 maanden van het jaar dat ik buiten leef.
Vandaag hebben we zelfs weer tot het helemaal donker was buiten gezeten, zo warm was het.
Ontbijt, koffie, werken, diner, alles buiten en zelfs tot na het toetje nog lang zitten genieten, van de laatste klanken van het avond-vogels-concert en de komst van "Flip de Vleermuis". En daarna de stilte die over alles valt als het nacht wordt (tegen 21.00 uur).
Alles is zo mooi nu. Overal komen de blaadjes tevoorschijn, duizenden bosanemonen draaien hun tere witte bloemetjes naar de lentezon en herondek ik overal soorten bloemen waarvan ik na een lange zomer, mooie herfst en een sneeuwrijke winter alweer vergeten was hoe talrijk ze tevoorschijn komen in de eerste warme periode van het jaar.

En die vogels....!!! Zo weinig ik vroeger met vogels had, zo gek ben ik er nu op! Hoe langer ik hier in Frankrijk woon altijd midden in de natuur, hoe meer ik van die gevleugelde beesten ga houden. En ze zijn zo aanwezig in het voorjaar: ze zingen de hele dag, zijn heel druk met alle verschillende paringsrituelen en met nestjes maken. Bijna de hele dag staat de verrekijker binnen handbereik en als ik even zit voor een bakje koffie of zo pak ik hem steevast om toch nog even te kijken wie er nu weer zo mooi zit te zingen even verderop in een boom. Zo'n schattig pluisbolletje met een piepklein snaveltje die met een opbollend keeltje en open snaveltje duidelijk de bron van de schone klanken blijkt te zijn. (Op foto de Matkop)

De verrekijker heeft er ook voor gezorgd, dat ik nu een fanatieke fan ben van een prachtige groene specht, die op ons terrein in een hoge boom een nest heeft getikt en nu wacht op een vrouwtje. Ik was altijd al gefascineerd door die lachende groene langsflitsende mysterieuse vogel tot ik hem een aantal dagen geleden neer zag strijken op een tak. Omdat die verrekijker dus binnen handbereik was, kon ik hem eindelijk eens goed bekijken. Het was dus een prachtig exemplaar van de groene specht. Wat een schoonheid. Groot ook! En wat een harde werker, uren achterelkaar bezig met alle houtsnippers uit het opengetikte nest te halen. En nu zit hij vol geduld uren lang te wachten bij het nest. Roept af en toe zijn paringsroep als een schelle lach en wacht dan weer geduldig op een eventueel vrouwelijk antwoord ver in het bos. Een keer had ik het geluk een benadering van een vrouwtje te zien. Ze ging een paar bomen verder op een boomstam zitten. Allebei als bevroren bleven ze zitten, Henk (zo noemen we hem) en zijn potentiële minares op een paar meter afstand. Maar ik ben bang dat ze aan de verkeerde kant van de boom was gaan zitten, waar ze zijn mooie nest niet kon zien en dus is ze na vele lange minuten weer weggevlogen. En nu wacht Henk weer de hele dag. Af en toe gaat hij erop uit om haar te zoeken (en te eten natuurlijk) en komt dan met veel lawaai weer terug. Zodat ze goed kan horen waar ze moet zijn om dat prachtige nest in te wijden.
Spannend hoor.
(Op foto de groene specht, helaas heb ik niet de juiste fotoapparatuur om Henk zelf op de foto te zetten)

Wat nu zo heerlijk is, is dat de weersvoorspellingen voor de komende week veel zon en warmte aangeven. Dus nog meer genieten en buiten leven.
Een waar paradijs is het hier. Ook voor de honden, want die kunnen nu lekker de hele dag naar binnen en buiten lopen want de deur staat aldoor open. Heerlijk vinden ze dat, als ze lekker achter me aan kunnen banjeren en als ik in de tuin bezig ben of ergens aan het klussen, ze gewoon bij me in de buurt kunnen liggen en alles lekker in de gaten kunnen houden. En ik vind het ook erg gezellig.
Wat wel erg jammer is is dat er precies nu geen gasten zijn in huis Boris! Ik zou anderen (en vooral ook hun honden) ook zo graag willen laten genieten van deze prachtige periode van het jaar! Het is nu zo fantastisch hier, zo zonde van zo'n leeg vakantiehuis...

(met dank aan Wikipedia voor de foto's)

Knopen doorhakken

2011-02-27T14:18:00.000-08:00

Vandaag hebben we een grote stap genomen. We hebben er lang over gediscussieerd, alles afgewogen en veel berekend.
Maar vanaf vandaag staat huis Tosca, ons tweede vakantiehuis op de site te huur voor 2012!
Aangezien we de vorige keer zo ontzettend pech hebben gehad met de datum van het begin van de verhuur van huis Boris, blijven we voorzichtig. Natuurlijk waren de vorige keer de omstandigheden heel anders. De druk om te beginnen met de verhuur was groot en we hadden geen ervaring en dan ook nog eens erg veel pech: dat we te maken kregen met een failliete aannemer is niet iets wat je kan voorspellen.
De renovatie gaat dus heel goed en huis Tosca begint al steeds meer een echt vakantiehuis te worden.
Aangezien er telkens mensen aan het werk zijn is er nog geen goede gelegenheid geweest om goede foto's te maken. Wie weet aankomende week, want het wordt weer lente-weer met een lekker zonnetje, dus dan is het een stuk beter qua licht om te fotograferen.

Doordat huis Tosca erbij komt in de verhuur, zal het verhuren van huis Boris ook een beetje anders worden. Twee huizen schoonmaken en mensen rondleiden op één dag is iets te veel van het goede voor mij. Daarom zal de verhuur van huis Boris na 30 december 2011 alleen nog maar per week gaan en verhuist de wisseldag naar de zaterdag. Huis Tosca kan wel voor een weekend of midweek gehuurd worden en krijgt als wisseldag daarom de vrijdag.

Wat een knopen moet je allemaal doorhakken, aan een hoop dingen denken en wat is dat spannend allemaal!
Stiekum hopen we natuurlijk dat we huis Tosca al eerder af hebben, maar zoals ik al zei, we blijven voorzichtig en voorspellen niets. Blijf deze Blog maar volgen, daarin hou ik jullie op de hoogte...

Geen fotootje dus van het steeds mooier wordende huis Tosca, maar ik had nog wel een foto van het uitzicht uit het raam van de woonkamer:

Nieuwsgierige aagjes

2011-02-14T03:35:00.000-08:00

Lekker weertje, vrolijke vogeltjes om ons heen en de eerste sneeuwklokken staan parmantig te bloeien.
We zijn lekker druk bezig met allerlei werkzaamheden rondom huis Tosca. Hondjes ook lekker buiten, die drentelen om ons heen.
Hoogste tijd om ook eens wat foto's te maken van huis Tosca.
En dan gebeurt dit... zo schattig:

Keukenraam van Tosca van buiten:

...en van binnen (voor het eerst het plastic van het nieuwe raam af gehaald)

"Heeee! Wat is dit voor een leuk huisje?"

"Dag baasje Ellis, ben jij er ook?"

"He mams, is er iets te beleven hier?"

"Wat denk je mama, zullen we naar binnen springen?"

"Hè nou zeg, doen ze het raam dicht!"

"... nou dan hoeft het niet meer hoor, dan gaan we elders pret maken!"

...toch wel even in de gaten houden of dat raam niet alsnog open gaat....

Bijna lente!

2011-02-08T03:57:00.000-08:00

Doordat het al zo vroeg is begonnen met grote hoeveelheden sneeuw en kou, is de behoefte aan zon en buiten zijn in de opbloeiende natuur dit jaar vroeger dan andere jaren. Ik zit weer letterlijk de knoppen aan de bomen te bestuderen of ze al weer niet ietsje verder zijn. En de bolletjes in de tuin, kijk ik de grond uit.

Gelukkig gaat het al beginnen. De vogeltjes zingen alsof het al tijd is om nestjes te bouwen en nog heel even en ik kan me verheugen in de eerste narcis en sneeuwklok. En wat een vreugde als het zonnetje er dan weer is en het zo warm wordt dat je de hele dag buiten kan zijn, zoals gisteren. Het was 's ochtends om 11 uur al 22 graden op de thermometer die half in de zon hangt op ons overdekte terras. En aan de overkant van het dal liggen de witte plakken sneeuw nog koud te zijn aan de schaduwkant van de berg. Maar hier is het heerlijk!
Deuren open, hondjes lekker buiten (Sofie natuurlijk gewoon in de hal, zoals ze dat altijd doet na even haar neusje buiten gestoken te hebben), stoeltje in de zon en gelijk lekker buiten mijn ontbijtje genuttigd.

Zo'n dagje zon doet de mens zo goed! Gelijk zit je weer boordevol energie. En dat heb ik ook wel nodig de komende tijd. We gaan namelijk een klusserige tijd tegemoet. Aangezien de werkzaamheden aan huis Tosca steeds verder vorderen, zijn wij aan de beurt om aan de afwerking te gaan beginnen. Allereerst zijn de vloeren aan de beurt: tegels leggen in de keuken/badkamer en de vloeren van huiskamer en slaapzolder. Dan de muren overal pleisteren en daarna nog allerlei afwerkklussen. René gaat de zolder aftimmeren en de hekjes rond de trapgaten maken (hij is dus meer van het houtwerk, zoals je begrijpt).
Laat de zon maar blijven!
Ik heb er zin in.

Huis Tosca in het zonnetje:

Nieuw jaar, nieuwe kansen

2011-01-11T05:18:00.000-08:00

Het is alweer 2011.
November 2007 zijn we hier komen wonen, dat lijkt al eeuwen geleden. Zoveel is er al gebeurd, zoveel al veranderd.
En de veranderingen gaan nog steeds door.

Tosca toen, een overwoekerde ruïne:

Tosca nu met een strak dakje, mooie kozijnen en niet meer overwoekerd:

We zijn nog steeds heel druk met alle plannen rondom huis Tosca. Het gaat niet snel, maar wel steeds verder. De elektriciteit is nu aan de beurt.
Het gaat al goed met het interieur. Leidingen voor sanitair en keuken liggen al, de boiler is al geplaatst, trappen er in en vlak voor de kerst is de houtkachel al aangesloten. Als het dan koud en vochtig is in het huis, kunnen we al lekker stoken om er goed te kunnen werken. En er moet natuurlijk nog heel wat gepleisterd, getimmerd en vloeren gelegd worden. Mijn handen jeuken al. Helaas is het telkens te koud.

Hier een plaatje van alle sneeuw, met geheel links huis Tosca

De extreme dooi (half metertje sneeuw moest verdwijnen) in combinatie met flinke neerslag heeft voor veel wateroverlast gezorgd aan deze kant van Frankrijk. Veel rivieren gaan buiten hun oevers en straten en huizen staan onder water. (Ook Maas en Rijn in NL). Nu wonen we vrij hoog op een berghelling dus verwacht je niet veel gedoe met water. Maar er komt heel veel water langs de helling naar beneden van de hoogvlakte af. Gelukkig maar anders hadden we niet onze eigen bron(-nen). In huis Tosca hebben we als een van de eerste dingen hiervoor een dreinage in de onder de muur die in de berg zit laten aanleggen. Met deze extreme omstandigheden is gebleken dat de dreinage prima z'n werk doet, maar niet voldoet. Langs de zijmuur moet er ook nog een in de vloer. Gelukkig dat het nu aan het licht komt, want als de tegelvloer al had gelegen en de muren al gepleisterd waren, was dat erg jammer. Nu moet alleen de trap weer even opzij en wat gipsplaten weg. Zo zie je maar weer, als er iets niet loopt zoals je zou willen, blijkt het altijd weer ergens goed voor te zijn. Die tegelvloer hadden we al willen hebben, maar het was te koud en nu zijn we erg blij dat hij er niet ligt.

Steeds mooier

2010-08-09T03:59:00.000-07:00

De tijd staat niet stil en alle werkzaamheden op en rond La Petite Frida ook niet.
Alles wordt elke keer weer een beetje mooier en beter. Huis Boris krijgt af en toe een opknapbeurtje (da's niet eenvoudig als je zo vol zit met reserveringen! Alleen bij annuleringen of mensen die een dagje eerder vertrekken kan er iets meer gedaan worden dan alleen maar poetsen!). Een likje verf, een afzuigkap toevoegen, de beschadigingen in de zeilvloer restaureren enz enz.
Aan huis Tosca wordt stug doorgewerkt, is het niet actief dan toch zeker wel passief (aanschaffen van te verwerken materialen zoals vloerbedekkingen en isolatie-materiaal). Onze klusman Eric gaat al beginnen met binnenmuur plaatsen voor de badkamer en deze inrichten. Maar eerst de tweede trap er in, want de eerste is er al!

Nog een grote verandering is onze toegangsweg. Tot mijn grote verrassing liepen er ineens officiële heren van de gemeente over mijn terrein te meten en bespreken hoe en tot hoever ze onze weg zouden asfalteren. Een week later begon het al. Het heeft wel wat langer geduurt dan gedacht, maar nu is er een prachtig wegdekje. Erg fijn voor de wintermaanden, want veel beter te berijden met gladheid en ook beter te ontdoen van een dikke sneeuwlaag.
Het was een heel gedoe met een hand-sproeier waar de pek uitkwam en daarna met een schep het fijne grind erover verspreid. Een handwalsje heeft het vast-geplet. De zijkanten waren wel erg zwart gespat met pek, maar dat heb ik later zelf met wat zand weggewerkt.
Hieronder een beeldverhaal van het proces:

Inno loopt langs net geëgaliseerde oude wegdek

Grof grint er op

Trekker met fijn grint en pek-tank worden klaargezet en het spuiten en grintverdelen gaat beginnen

Als de trekker wegrijdt maakt hij gelijk weer een spoor in het nieuwe wegdek, gelukkig ging de wals er nog overheen

Nu is hij prachtig en het knispert ook erg gezellig als je eroverheen rijdt.

Belevenissen op La Petite Frida

2010-05-25T04:27:00.000-07:00

Wat is het toch heerlijk om andere mensen een fijne vakantie te bezorgen. En het is nog fijner als dat gepaard gaat met het blij en gelukkig maken van honden.
Dat is nu mijn 'beroep' en ik geniet er erg van.
Het is een genot om honden te zien dollen in de tuin van Boris, te spelen met mijn honden en moe maar voldaan terug te zien komen van lekkere lange wandelingen. Het geluk straalt van hun hondensmoeltjes af.
Het is natuurlijk ook fantastisch voor een hond om 24 uur per dag bij het baasje te kunnen zijn. Als dat dan ook nog op een plek is waar alles is ingericht speciaal om jou te plezieren en je thuis te laten voelen, in een omgeving waar wandelen één groot avontuur is, wat wil je dan nog meer als hond zijnde?!

Sommige baasjes willen het wel over de daken schreeuwen, dat ze samen met hun hond(-en) zo'n fijne vakantie hebben gehad en dat doen ze dan door hun ervaringen in een blog te schrijven. (Net als ik dus...)
En nu leek het me leuk om wat van die adressen hierin te zetten, zodat ook andere mensen kunnen meegenieten van de leuke verhalen en vaak erg mooie foto's. Ze geven vaak ook een goede indruk van wat je kan verwachten van een vakantie op La Petite Frida.
Hier zijn ze, veel plezier:
http://kikoenbucks.dundle.nl/
http://www.bloggen.be/arcil/archief.php?ID=777180
http://www.borke.nl/ (daarin fotoalbums met foto's van hun verblijf bij ons: o.a.: http://picasaweb.google.com/Phopin/PlombieresHuisje#)
http://www.barzois.nl/

ps. Ik dacht in te kunnen schatten dat alle blogschrijvers er geen bezwaar tegen zouden hebben, als ik een link in deze blog plaats. Is dat wel zo, spijt me dat zeer en zal ik het er gelijk uithalen als je me even mailt dat je dat wil.

Ontwikkelingen

2010-03-08T10:21:00.000-08:00

Oei, dat is lang geleden, dat ik in deze blog geschreven heb!
Waarom dat is kun je lezen in de blog van Zarah en haar pup.

Het leven op La petite Frida, stond nu eenmaal even in het teken van onze hondjes. Nu dat allemaal zo lekker loopt en goed gaat, kom ik weer een beetje toe aan mijn normale bezigheden. Natuurlijk is één belangrijk onderdeel daarvan het verhuren van het vakantiehuis Boris en het ontwikkelen en verbeteren van alles wat daarbij hoort.
En dan is er natuurlijk ook het tweede vakantiehuis Tosca. Daar zijn dus weer nieuwe grote stappen genomen. We hebben contact gezocht met een nederlands klus- en renovatiebedrijfje, die ook in de Vogezen gevestigd zijn. Bij toeval aan het adres gekomen. Het bleek een bekende van de tv: ze hebben destijds meegedaan aan "Ik vertrek". Eric en Wilma Bongaarts (www.bongaarts.eu).

Het mooie van Eric is dat hij niet alleen voor je werkt maar ook mèt je. Hij denkt mee, adviseert en draagt hele goede oplossingen aan voor allerlei technische probleempjes waar we al tijden over zaten te dubben.
Hij heeft nu de eerste dingen voor ons in huis Tosca gedaan en er volgt zeker nog meer. Het huisje heeft nu buitendeuren en het eerste raam zit er ook in. Alle andere ramen zijn voorbewerkt en binnenkort zet hij ze er in.
Wat een vooruitgang! Twee kanten van het huis zitten nu al dicht.

Dit betekent niet dat het huis nu heel snel in de verhuur kan, want het is nog een hele investering om alle sanitaire voorzieningen en aankleding/inrichting aan te schaffen en te installeren. Maar we kunnen zelf lekker aan de slag!
Ik zit al te popelen. Maar eerst moet het overdag en 's nachts wat warmer zijn (minimaal 6 graden), want anders gaat het niet goed met de materialen die je gebruikt (pleister en zo...)

Altijd mooi

2009-12-02T03:18:00.000-08:00

Het is toch echt waar: het is hier altijd mooi. Of het nu heerlijk weer is in de lente, een hete dag in de volle zomer, regen- en stormachtig in de herfst of kaal en koud in de winter.
We hebben dit jaar een late winter. Het is al december en we hebben nog geen sneeuw gehad. Wel aardig wat wind en hevige stortbuien. Dus alles is kaal en er ligt een tapijt aan bruine bladeren op de grond overal. Vanochtend toen ik met Zarah en Sofie mijn wandelingetje deed, was het zo prachtig! Er steeg een enorme nevel op uit het dal en een pril zonnetje streek daar overheen. Aan de bomen en struiken hingen miljoenen druppeltjes die door het zonnetje als diamanten oplichten. De boombasten waren nog gedeeltelijk kleddernat en ook dat lichtte als zilver op in de zon. En dan steeg de nevel op en liep ik in de wolken. Fantastisch.
Het is alsof de prachtige foto's van Vincent Munier (de franse natuurfotograaf waar René agent van is) tot leven komen. Als je die foto's ziet denk je dat dat op zeer bijzondere afgelegen plaatsen gemaakt moeten zijn. Maar hier in mijn achtertuin zou Vincent ook wonderen kunnen verrichten met zijn camera!

Nieuwsgierig geworden naar de foto's? Kijk maar eens op zijn site: www.vincentmunier.com
Hier een voorproefje van een foto gemaakt in de Vogezen.

Kadootje!

2009-11-19T12:11:00.000-08:00

Al vanaf begin november zijn we in afwachting van de eerste sneeuw. Vorig jaar en het jaar daarvoor hadden we dat namelijk rond deze tijd al gehad. Nu geeft het ook wel gesneeuwd, maar op de hogere gedeeltes van de Vogezen.
En dan tot onze verbazing, wordt het ineens weer zo heerlijk warm, dat we vanochtend gewoon lekker in de zon hebben zitten te ontbijten!

... en dat vind ik nu een kadootje! Een vlindertje fladdert om je hoofd, een muursalamandertje komt te voorschijn om te genieten van de warme zon en zelfs een bijtje komt snoepen van de pot jam op tafel (erg veel bloemetjes zijn er dan ook niet meer voor het arme beestje). Wat een warmte geeft de zon toch op deze heerlijke plek op aarde. Zo'n warmte kun je volgens mij niet beleven in Nederland in november.
De natuur is al bijna in zijn winterstandje beland, kale bomen, vele paddestoelen en afstervende planten en bloemen, maar de zon blijft zo heerlijk als hij aan het einde van de zomer (eind september) is. En volgende week is al de feestlunch bij het atelier van de kerstmarkt, wat betekent dat het werk klaar is.
28/29 november is de eerste kerstmarkt (vorig jaar lag er sneeuw, zie foto). Een dikke week ervoor, zit ik gewoon nog in mijn t-shirt in het zonnetje!

Een nieuw avontuur!

2009-10-20T04:24:00.000-07:00

Vannacht is René om 4 uur naar NL vertrokken voor zijn werk. Dat is niet zo bijzonder, alhoewel wel extra vroeg dit keer. Maar dit maal ging hij niet alleen, want hij heeft onze berner sennen Zarah meegenomen.

We hebben Zarah toen zij 8 maanden oud was in ons huis en ons hart opgenomen, als herplaats-hond van het Rijkenspark. Dat was -zoals dat heet- onder contract. Dat houdt in dat het Rijkenspark het recht behoudt met Zarah nestjes te fokken. Onze Zarah die de eerste 8 maanden van haar leventje Gaia heette, is de helft van een eeneiige tweeling. Haar zusje heet Mondi. Ze zijn uit een nestje van de prachtige teef Doesja en de multikampioen Barancourt, beiden van het Rijkenspark. Ze werd herplaatst omdat Zarah niet gelukkig was in de grote groep honden, die er in het Rijkenspark leven. Ze is een echte één-op-één-hond. Ze klit aan haar baas en wil (eist) al haar aandacht (van mij dus!). Bij ons, met alleen Sofie er bij is ze zielsgelukkig.
Nu is de tijd dus aangebroken dat Karla en Bert van kennel het Rijkenspark, een poging willen wagen om een nestje mooie pups uit Zarah te laten voortkomen.

Zarah is hartstikke loops en zit vandaag in haar elfde dag, dus zou haar progesteron op zijn hoogtepunt moeten zijn. Vandaar dat Karla, die haar vanochtend van René heeft overgenomen ergens rond Utrecht, gelijk doorgaat naar Velp. Daar zit de -volgens Karla en Bert- beste dierenarts om progesteron te testen. Er wordt bloed afgenomen en drie uur later heb je de resultaten. Er zijn nogal wat dierenartsen die een niet zo zuivere test doen en dan weet je dus niet 100% zeker dat de teef aan een paring toe is. Zeker voor Zarah die toch al 4,5 jaar oud is en het allemaal voor het eerst mee gaat maken, moet het een heel positieve ervaring worden met de reu. Dus moet zij er zowel lichamelijk als geestelijk helemaal klaar voor zijn en het graag willen. Als ze dat nog niet is en de reu doet alles om haar te bevruchten, zou het een traumatische ervaring kunnen worden.

Dus nu zit ik hier alleen met mijn Sofie in Plombières en zit met mijn hoofd in nederland. Want ik ben natuurlijk erg benieuwd hoe het daar allemaal verloopt. Zou ze al het goede peil progesteron hebben en zou het klikken tussen haar en de reu?
Vreselijk spannend allemaal!

Ik schrijf overigens "reu" want ik weet nog niet met zekerheid wie het gaat worden. De keuze was op Ruben gevallen, maar ik hoor net van René per mail dat Karla heeft verteld dat die arme Ruben een hernia heeft. Dat paart niet zo lekker...
Dus nu wordt het waarschijnlijk Max. Ook een heerlijke beer van een vent.

Als het allemaal maar natuurlijk en makkelijk verloopt, ben ik tevreden.
En dan komt Zaar lekker snel weer terug (eind van de week met René mee terug hoop ik) en kan ze hier in alle rust zwanger zijn en uitbuiken.
Zodra het zeker is dat Zarah pupjes in haar buik heeft ga ik een tweede blog starten, met een compleet verslag van de zwangerschap, geboorte en het opgroeien van de pups, met veel foto's natuurlijk.

Wordt het Max of Ruben:

Calamiteiten uurtje

2009-09-26T05:34:00.000-07:00

November van dit jaar hebben we ons jubileum. Dan wonen we hier 2 jaar.
Wat hebben we al vreselijk veel meegemaakt en wat is er veel veranderd. Zo veel fransen uit Plombières kan ik al tot mijn vrienden rekenen en ik voel me hier dan ook erg thuis.

Ook La Petite Frida is gegroeid. Er zijn al vele hondjes in huis Boris geweest en vele blije baasjes. In winter met sneeuw, van een eerste prille laag tot een meter hoog. In de vroege lente als het zonnetje al zo warm is dat het buiten heerlijk vertoeven is. In het begin van de zomer met alle broedende vogeltjes en vele wilde bloemen en het hoogtepunt van de zomer, als er wat meer kinderen meekomen en je ziet dat die op hun manier ook zo van de natuur kunnen genieten. En tot slot in de herfst, altijd weer een explosie van kleuren en prachtige paddestoelen. Van alle seizoenen kan je hier volop genieten en alle hondjes, groot - klein - dik en dun - jong en oud doen dat dan ook met volle teugen.
En ik geniet daar dan weer van!
En van alle gasten leer ik weer wat. Pas stukje bij beetje huis Boris steeds meer aan, zodat het een echt hondenhuis is. Goede tips krijg ik van de baasjes en van allerlei ervaringen en calamiteitjes leer ik ook veel.

Natuurlijk gaat er wel eens iets mis. Het rolgordijn komt naar beneden, er zitten vochtplekken in de muur na zware regen of sneeuw, de geluids-installatie gaat kapot, er is een slim hondje die gebruik maakt van een zwakke plek in de omheining of een nog slimmer hondje weet hoe hij door het hek moet komen. Kleine calamiteitjes.
Meestal lossen we dat snel ter plaatse op. Maar ik kom deze mankementjes ook wel tegen tijdens de schoonmaak tussen het vertrek en de komst van gasten. Ik heb dan altijd 4 uur de tijd om alles weer zo schoon te maken, dat de nieuwe gasten absoluut niet kunnen merken dat er die ochtend ook mensen met honden in huis Boris waren. Dat kan precies in die tijd.
Maar als ik nu zo'n mankement tegen kom en daar moet ook wat aan gedaan worden, dan wordt het stressen.

Daarom hebben we besloten om een "Calamiteiten-uurtje" in te bouwen. Nieuwe gasten waren altijd welkom vanaf 15.00 uur. Dat gaat vanaf nu 16.00 uur worden. Ervaring heeft geleerd dat bijna alle gasten toch later arriveren, dus zal het geen grote teleurstelling zijn voor de meesten. We wilden namelijk niet tornen aan de vertrektijd van 11 uur 's ochtends, want mensen waarderen het vaak zeer, dat ze rustig nog een rondje met de honden kunnen gaan lopen voor ze aan de thuisreis beginnen.

Zo blijven we altijd schaven aan ons hondenparadijsje, zodat iedereen die hier komt en in huis Boris verblijft (en in de toekomst in huis Tosca) zal kunnen beamen dat het echt een paradijsje is. Voor hond en mens!

...het prille begin

2009-08-22T11:17:00.000-07:00

Goed nieuws! We zijn begonnen met huis Tosca!
Onze franse buurman André helpt ons in zijn vakantie met het maken van het dak van ons tweede vakantiehuis.
Het gaat uiteraard op zijn frans "doucement" (rustig aan), maar toch gaat het er al een beetje op lijken. En onze André is echt een schat:' 's ochtends doe ik alles heel stilletjes, want de gasten moeten rustig uit kunnen slapen, die hebben tenslotte vakantie. Ik zal zoveel mogelijk met de hand zagen en alleen boren en herrie maken als ik zie dat ze er niet zijn, weg voor een wandeling of zo.' En hij houdt zich er strak aan. Zaagt dikke balken van 25 cm doorsnee zo met de hand en werkt in de vroege uurtjes heel stilletjes, loopt bijna op zijn tenen! Natuurlijk gaat het daardoor een stukje langzamer, maar ik ben er erg blij mee. Het laatste wat ik wil is mijn gasten overlast bezorgen.

Ik ben zelf ook hard aan het meehelpen en lijk af en toe net een echte bouwvakker. Beton maken, sjouwen en naar boven takelen, dakpannen sjouwen enz. Gelukkig heeft André ook af en toe een ander klusje of wil zijn vrouw dat hij met haar ergens naar toe gaat (hij heeft tenslotte vakantie!), want om elke dag dat zware werk te doen zou wel een beetje te veel worden voor mij.

Een erg leuke bijkomstigheid van het werken aan zo'n dak, is dat je van een prachtig uitzicht kunt genieten. Zo zonder pannen kan je extra hoog staan. Het uitzicht over het dal is fantastisch. Ik heb er al lekker lang staan te genieten. Kijk zelf maar eens op de foto hoe mooi het is ( het rode dak rechts is huis Boris).

We werken fijn aan de toekomst, maar wel rustig aan, echt op z'n frans. Misschien duurt het nog een paar jaar voor Tosca echt verhuurbaar is, maar het begin is er nu.

Stekelige kwestie

2009-08-22T11:10:00.000-07:00

Ik hou niet zo van strak gemaaide gazonnetjes. Ik vind het niet mooi maar vooral ook niet natuurvriendelijk. Als je tijdens het grasmaaien hier en daar wat plukken laat staan krijg je een tuin die er veel natuurlijker uitziet en een plek waar vogels en insecten zich welkom voelen.

Zo had ik deze zomer een paar distels laten staan. Niet van kleine akelige prikkers maar mooie ranke exemplaren die wel 2,5 meter hoog worden en prachtige paarse bollen gaven(en helaas, ze prikken wel). In augustus waren de eerste bloemen uitgebloeid en verschenen er zaadbollen aan de plant. Ondertussen genoot ik van het dierenleven op en rondom de distel. Distelvlinders vlogen af en aan en ook deze koninginnepage was een regelmatige gast:

en nog leuker waren de putters (die ook wel distelvinken worden genoemd) die langskwamen. ~Wat een athleten zijn dat op die dunne stekelige takken! En toen kwam de buurvrouw langs. Ja, zei ze, ik snap wel dat je ze mooi vindt die distels, maar de gemeente heeft onlangs iedereen verplicht zijn distels te maaien. Als al die zaadjes zich gaan verspreiden hebben we volgend jaar een grote zee van prikstruiken.

Daar zit wel wat in natuurlijk. Ik vertelde haar van de vlinders en de putter (die bleek in het frans ook een van de distel afgeleide naam te hebben -chardon is distel, chardonnerette charmant is putter). Ze was duidelijk geïnteresseerd maar ja, die gemeente met zijn gebod.

Uiteindelijk heb ik ze toch maar omgehaald, omgezaagd beter gezegd, de stelen waren zo’n 10 cm in doorsnee. Maar ik mis mijn putters nu wel…
(geschreven door René)

Niet zielig

2009-07-16T03:51:00.000-07:00

Toen ik dit voorjaar een mailtje kreeg van een stel dat in juli in Boris zou verblijven was het even schrikken. Ze schreven dat een van hun hondjes, een cockerspaniel een ruginfarct had gehad in februari. Mijn eerste reactie was, dat het een mail zou zijn om te annuleren. Maar niks hoor. Het hondje was de eerste tijd vanaf het middel geheel verlamd, maar ze waren met veel trainen en veel goede zorgen bezig om zijn spieren van achter weer wat kracht te geven.
Ze hadden ook een invalide-karretje voor hem aangeschaft en ze hoopten dat het in juli al weer een stukje beter zou gaan.
Oei, dacht ik, en het is hier allemaal zo bergachtig en Boris heeft allemaal trappetjes... als dat maar goed gaat.
Maar ik vertrouw altijd blindelings op de baasjes, die kennen hun hondje en zijn mogelijkheden altijd als geen ander.
In dit geval was dat ook weer helemaal waar! De kleine spaniel is een heerlijk enthousiast baasje, die zo vreselijk veel plezier heeft in het leven, dat het er gewoon vanaf spat. Hij dendert gewoon door het bos met zijn karretje, heuveltje op en heuveltje af. Is het een beetje te stijl, dan helpen de baasjes een handje met een duwtje of een trekje aan het riempje wat aan de kar zit. Nergens bang voor en heel onbevangen onderzoekt hij het terrein. Rond huis Boris gaat hij zonder karretje zijn gangetje. Dat gaat behoorlijk wiebelig op zijn achterpootjes, maar dat deert hem niet.
Zijn maatje, een Basset Griffon Vendeen, bekijkt het allemaal van een afstandje en steunt zijn vriendje als dat nodig is.

Zo zie je maar weer, wat zo'n hondje nog een heerlijk leven kan hebben, zelfs zo'n lekkere hondenvakantie in huis Boris in de Vogezen. Dankzij zijn fantastische baasjes natuurlijk. Want je moet het wel aankunnen, leven met zo'n hulpbehoevend beestje.

Water

2009-07-05T04:52:00.000-07:00

"De Vogezen stellen je nooit teleur". Dat zei René vandaag tijdens een heerlijke wandeling in de buurt van Val D'Ajol, hier vlakbij.
Deze zondag zijn we eens begonnen met een wandeling in plaats van aan het einde van de dag, omdat de voorspelling was dat er wel wat onweer kon komen in de middag. Dus wij even snel een plakje ontbijtkoek gegeten en via de bakker, stokbroodje in de rugzak, met de auto richting de wandeling.
We wilden weer eens een nieuwe route uit het wandelingen-boekje lopen en namen nr 15.
Als je een nieuwe wandeling gaat maken is het altijd weer een verrassing wat je allemaal voor moois zult tegenkomen. Het was dit keer ook weer een en al uitroepen van "wauw, dit is een mooi plekje" of " jeetje wat een schitterend uitzicht!". Kortom weer een wandeling lang genieten.
Alleen de temperatuur was wat zwaar: 28 graden in de schaduw. Gelukkig was het grootste deel van de route in het bos. Onze twee Bernerdames met dikke bontjas hadden het wel een beetje warm en we kwamen wel wat plassen op de weg tegen, maar dat was niet echt afdoende voor een broodnodige verfrissing. En toen kwam dus tegen het eind van de wandeling René zijn uitspraak "De Vogezen stellen je nooit teleur", want natuurlijk was er ook op deze route een dalletje met een lekker fris stoompje erin. Zarah en Sofie hebben heerlijk erin rondgebadderd en hun dorst gelest.
Daarna werd de route weer kwispelend voortgezet. Heerlijk zo'n natuur waar altijd genoeg water aanwezig is!

Hondjes op foto's

2009-06-08T06:20:00.000-07:00

Nee, nee, zo makkelijk is het niet om een groepje honden op de foto te zetten!
Alle honden die in huis Boris komen, worden door mij op de foto gezet. Ik verheug me altijd op deze fotosessies. Het gaat bijna altijd met erg veel gelach van de baasjes en mij gepaard. Vele honden vinden stil zitten maar niks en dus een hele toer om ze te laten poseren voor de camera. Er is altijd wel een grappig spelbrekertje bij, zoals het kleine witte hondje in het midden op bovenstaande foto. Als de ene hond net even aandacht heeft voor de fotograaf en stil zit, ziet de ander iets veel interessanters buiten beeld en is foetsie. Sommigen willen alleen maar spelen en anderen zijn zo verzot op snoepjes, dat ze alles proberen te doen om het te bemachtigen en daar hoort stil zitten niet bij volgens hun. Allemaal erg grappig om als fotograaf te zien gebeuren voor je lens.
Uiteraard zijn er ook model honden. Die blijven zeer geconcentreerd stil zitten als hun baasje vraagt om dat even te doen. Soms zelfs zo goed, dat ze nog steeds mooi zitten als ik al lang al mijn foto's heb genomen en nog even napraat met de baasjes: "Wil je niet nog een fotootje maken? Mag van ons hoor! We zitten hier best."

Hieronder een greep uit alle komische foto's die het gevolg zijn van al deze amusante fotosessies.

Nestjes

2009-05-06T02:48:00.000-07:00

Het voorjaar is in volle gang. De vogeltjes vliegen af en aan met vliegjes, wormpjes en andere kleine beestjes, om hun pas uit het ei gekropen kuikentjes te voeren.
We hebben op ons terrein de nodige vogelhuisjes staan en hangen. Dat staat erg leuk en je hoopt er altijd een jong vogel-stelletje een plezier mee te doen.
Dit jaar is dat heel goed gelukt. Twee van de huisjes zijn door vogeltjes omgebouwd tot nestje. In de ene een koolmees stelletje en de andere pimpelmeesjes.

Heerlijk om nu achter mijn computer te zitten en via het ene raam de pimpel te zien zitten met een nieuwe lading voedsel voor zijn nazaten in z'n piepkleine bekje en door het andere raam de koolmees al zingend met z'n mond vol wormpjes.
Toch knap dat ze dat kunnen, met die beestjes in hun snaveltje.
Ik hoop dat de kleintjes langzaam groeien. Het is namelijk altijd weer zo stil als ze uitvliegen.
Net zoals het altijd weer een beetje stil is en triest als er gasten vertrekken.
Gelukkig duurt dat voorlopig maar een paar uur en dan staan de volgende gasten al weer op de stoep van Boris klaar voor een heerlijk weekje La Petite Frida.
Jammer dat er niet ook gelijk een stelletje kool- of pimpelmeesjes klaarstaan als de kleintjes net zijn uitgevlogen...

Druk, druk, druk...

2009-04-12T06:21:00.000-07:00

Het is heerlijk weer. Zo'n 21 graden met een zonnetje en een wolkje.
Daar krijg je energie van en dat is wel nodig ook. Want met het mooie voorjaarsweer komen ook de voorjaarswerkzaamheden. Groentetuin omspitten. Bramen weghalen, brandnetels eruit trekken nu het nog kan. Vele zaadjes zaaien en zaadjes laten kiemen in mijn kasjes. Houthakken, zagen, verzamelen en stapelen. Paden controleren op winterschade en herstellen. Tuinmeubelen opknappen. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Dit alles valt samen met de start van ons seizoen van La Petite Frida. Natuurlijk ging de verhuur het hele jaar door, maar nu is de periode aangebroken dat er onafgebroken mensen in Boris zijn tot ver in het najaar! Dus dat geeft ook een hoop werkzaamheden. Alles moet elke week weer schoon en fris zijn bij het wisselen van de gasten en de tuin moet er fleurig en netjes bijliggen. Geen verdwaalde poepjes, zo weinig mogelijk bramen en andere prikkers mogen er staan en de bloemetjes in de potten moeten water en de dode bloemetjes er uit.

En dan is er nog een hele hoop te doen voor mijn andere werkzaamheden. Bij het kerstmarkt-atelier ben ik weggekaapt door de gemeente, omdat ze iemand moesten hebben voor de restauratie van de poppen die bij de oude wasplaats staan. Dus was ik druk met nieuwe gezichten maken, kapsels en ze te plaatsen in zo natuurlijk mogelijke houdingen (zie foto's). Ook moest meneer Cavour, die samen met Napoleon III in het plaatselijke museum in een zaaltje staat, gerestaureerd worden. De poppen staan daar ter herdenking van de in Plombières gesloten overeenkomst tussen Italië en Frankrijk om samen Oosterrijk te weerhouden Italië binnen te vallen 125 jaar geleden. Dus deze pop heb ik thuis ook met gips onderhanden genomen en een bolle kop bezorgd, zodat hij nu een beetje lijkt op de echte meneer Cavour.

Kortom, die energie van het lekkere weer heb ik echt hard nodig. En ik geniet er ook allemaal erg van!

Tosca laat nog even op zich wachten...

2009-03-23T04:31:00.000-07:00

We hadden het allemaal zo leuk bedacht. Uitgebreid offertes laten maken door plaatselijke bouwbedrijven. Wikken en wegen, wat kan wel, wat niet. Het zou allemaal precies kunnen. In rustige tijden het grote hak- en breek-werk, zodat de gasten geen last zouden hebben van de werkzaamheden en daarna zelf aan de slag. En dan misschien wel de eerste gasten in september 2009 of zo...
Dus met alle plannen en nog veel meer papierwerk in november 2008 naar onze franse bank. Alles goed geregeld dachten we, dus dat moest lukken. Zoveel geld wilden we toch niet lenen...
Alleen had we dit zo'n 5 jaar geleden moeten kunnen doen. Dan was het ook goed gegaan. Maar we zitten nu in een economische crisis en de banken nemen totaal geen riscico meer. Dus konden we na vele bankbezoekjes en heel lang wachten met hangende schoudertjes en alle papieren en plannen -en vooral zonder lening- weer terug naar huis.
Het resultaat is dat we precies weten wat we willen met huis Tosca, maar dat het wel een meerjarenplan moet worden. Er zit niks anders op dan het nu beetje bij beetje te gaan doen.

Bij dit soort gelegenheden leer je je echte vrienden kennen: onze fantastische franse buurman André is vroeger aannemer geweest. Hij verkoopt nu zwembaden en legt ze aan. Maar na onze pech met de financiering te hebben gehoord, gaat hij nu zijn oude beroep weer even uitoefenen en voor een bodemprijsje het dak op huis Tosca maken. Dat is echt fantastisch! Want het is belangrijk dat het "on-af-huisje" (bv geen dakpannetjes erop: de aannemer die failliet was gegaan was ermee begonnen, maar niet afgemaakt!) wat Tosca nu nog is droog wordt en dicht komt te zitten. Want daarna kunnen we zelf aan de slag.
Dus het eerste stapje van de renovering zal in ieder geval binnen afzienbare tijd gezet worden.
We houden je op de hoogte over de vorderingen!

Wandelen voor hulphond

2009-03-10T03:32:00.000-07:00

Onderstaand persberichtje kwam binnen op de redactie van Grasduinen. Aangezien ik altijd de vereniging Hulphond een warm hart toedraag, leek het me leuk om het op mijn blog te zetten. Wie weet zijn er hondenmensen die mijn blog lezen, die het heel leuk vinden om met zoiets mee te doen. Veel plezier dan!

Maart 2009 – Zondag 26 april 2009 wordt de leukste hondenwandeling van Nederland georganiseerd.

Op deze dag staat recreatiegebied Bussloo, gelegen tussen Apeldoorn en Deventer, in het teken van de leukste hondenwandeling van Nederland voor Stichting Hulphond. Diverse bekende Nederlanders zullen belangeloos aan deze dag meewerken. De wandelroute is ongeveer 3 km lang en is ook geschikt voor mensen in een rolstoel. U kunt met uw hond starten op een zelf te bepalen tijdstip tussen 11.30 en 15.00 uur.

Bijdrage voor Stichting Hulphond
De bijdrage voor deze wandeling is € 2,50 per deelnemende hond. Dit bedrag is bestemd voor Stichting Hulphond en zal door Royal Canin worden verdubbeld. Voor elke ingeschreven hond waarmee u deelneemt, ontvangt u een tas met leuke presentjes - waarbij ook de hond niet vergeten wordt - en een actiebon voor een gratis kaartje voor Ouwehands Dierenpark (maximaal 1 per adres). Tevens maakt elke deelnemer kans op een jaar lang gratis Royal Canin gezondheidsvoeding voor de hond. Naast de wandeling zal het evenemententerrein vanaf 11.30 uur gevuld zijn met diverse bekende Nederlanders, verschillende shows, demonstraties, attracties, horeca en nog veel meer.
Hier zal op deze dag ook de prijsuitreiking van de verkiezing van de leukste hond van Nederland plaatsvinden.
Kortom, een dag die geschikt is voor zowel jong als oud waarbij u en uw hond een perfect team kunnen vormen voor Stichting Hulphond. Loopt uw hond ook mee voor Stichting Hulphond?
Op de website vindt u meer informatie en kunt u uw hond direct inschrijven. www.wandelvoorhulphond.nl

Ze zijn er weer!

2009-02-16T04:56:00.000-08:00

Ik kijk naar buiten en het sneeuwt. Het sneeuwt na een paar uur nog. Ongekende mooie, poederige sneeuw alsof er poedersuiker is gestrooid. Als je er buiten op loopt, kraakt het aangenaam, zoals alleen mooie sneeuw kan kraken.
We hebben deze tweede winter in Plombières lekker veel sneeuwdagen. Ik herinner me nog dat toen het ergens in november al sneeuwde, mijn buurman André zei dat als het op die dag sneeuwde het 100 dagen lang zou sneeuwen. Deze oude volkswijsheid werd gekoppeld aan de naamsdag van een heilige, maar die ben ik helaas vergeten.
Echt 100 dagen sneeuw was het niet, maar we hebben wel een hoop wit gehad!

Nu kijk ik stiekum al uit naar de lente. De natuur doet dat ook. Als het zonnetje weer een kans krijgt tussen de sneeuwbuien door, is het heerlijk warm. Gelijk klinkt er heerlijk vogelgezang en zie je groepjes mezen in de boomtoppen dartelen. Je kan me dan ook steevast buiten vinden, om van elk warm zonnestraaltje te genieten. De lente zit in de lucht!

En jawel! Ze zijn er ook weer: de dappere bolletjes die hun kopjes omhoog steken om ook van die warme zonnestralen te genieten. De sneeuwklokjes en de narcissen zijn al volop te zien. Nu maar hopen dat het niet meer te koud wordt 's nachts, zodat ze niet bevriezen. Ik heb ze al een keertje bedekt met wat dor blad, maar ze willen zo graag, dat ze nu zo hoog zijn dat ze zich niet meer laten bedekken. Dus hoop ik dat we er nu gewoon van kunnen gaan genieten. Sneeuw is heerlijk, mooi en romantisch. Maar mijn hart klopt toch altijd nog iets sneller als ik de lente weer voel komen!

Warme zon!

2009-01-13T08:25:00.000-08:00

Het jaar begint weer prima! We hebben fantastische sneeuw gehad, wat prachtige uitzichten oplevert. We hebben flinke vorst gehad, met schitterende ijspegels en bevroren watervalletjes en nu: ZON!
Dit weekend zaten we al met de koffie buiten (zie foto hierboven), gewoon in een truitje te genieten van een heerlijke warme zon. En dat terwijl je nog tussen de oude tot ijs gevroren sneeuw zit. En vanochtend, dinsdag 13 januari heb ik gewoon buiten zitten ontbijten. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik laat aan mijn stokbroodje zat (11 uur), maar toch.
Dat is zo fijn van de Zuid Vogezen, we zitten hier zuidelijk genoeg en op een goede hoogte (ongeveer 600 meter) om het hele jaar door warmte van de zon te krijgen. Als in januari in Nederland de zon schijnt, ziet het er wel vriendelijk uit, maar je kan niet ineens je jas uittrekken omdat het zoveel warmte geeft. Hier kan dat dus wel.
Wel is het dan een beetje zielig voor de mensen die beneden in het centrum van Plombières wonen. Daar komt de zon 's winters nauwelijks! Als ik dan ook voor mijn brood naar de bakker loop, kom ik uit een aangename warmte in de kou terecht als ik afdaal. Dus snel mijn broodjes kopen en weer naar boven.

Nonnetje

2008-12-30T08:07:00.000-08:00

Jawel Dit ben ik als non.
De kerstmarkt van Plombières heeft een nostalgisch karakter en de deelnemers lopen rond in klederdracht uit het tijdsvak 1850-1900. De vrijwilligers van het kerstmarkt-atelier natuurlijk ook en zij lopen ook elke kerstmarkt-dag in een optocht mee. Ik ook dus en dit jaar in het kostuum van een nonnetje.
Het is een bijzonder fenomeen: een nonnetje in Frankrijk. Iedereen (vooral de iets oudere fransman) is vol respect en vertedering als ze een non zien. Als ik daar zo rondloop buigen ze voor me en spreken ze me allemaal aan met : Bonjour ma bon Soeur. Ça va ma bonne Soeur? enz.
In Nederland kennen we dat niet zo, dat oude respect voor een religieuse, maar hier in het katholieke Frankrijk is dat duidelijk nog volop aanwezig.

Op veler verzoek hieronder een paar foto's van de werken die ik heb gemaakt voor de versiering van de kerstmarkt van Plombières. Het was ook dit jaar weer een groot feest met vele duizenden bezoekers elk weekend. De warme wijn en wafels werden volop geconsumeerd en het was een erg gezellige boel.
Ik moet nu weer behoorlijk afkicken van al die bruizende gezelligheid elk weekend. Nu komt de rustige periode in het stadje. Maar gelukkig kan je op korte afstand andere winterse gezelligheid opzoeken, want rond Gerardmer en iets verder de hoge bergen van de Vogezen in kan je volop wintersportgezelligheid vinden. Met altijd volop sneeuw!

En dan nu: ècht sneeuw!

2008-11-24T08:06:00.001-08:00

...en dan doe ik 's ochtends het raam en de luiken open en dan: zie ik dit. De hele wereld is weer omgetoverd in een wintersprookjeswereld.
En zoals altijd niet zo'n minilaagje als in nederland, maar gelijk lekker veel. Zodat het er allemaal prachtig uitziet en het niet gelijk een blubbertroepie wordt.
Zarah en Sofie zijn gelijk helemaal door het dolle. Sneeuw is toch altijd weer een feestje voor ze. Maar voor mij ook. Elke blik naar buiten is adembenemend en een gewoon rondje lopen met de honden wordt een schitterend schouwspel. Al was het alleen al omdat de honden zo lekker gek aan het dollen gaan.
Ik voeg nog maar wat fotootjes toe, dan kan iedereen meegenieten.

Ziek

2008-11-13T02:18:00.000-08:00

Dat is nu typisch zoiets waar je niet over nadenkt als je je voorstelt hoe het is om geemigreerd in Frankrijk te wonen. Hoe voelt dat als je ziek bent.
Je raadt het al ik zit in de lappenmand. (Gelukkig hebben we nu net even geen gasten: voor het eerst sinds half juni. Het is of ik heb gewacht met ziek zijn tot het kon...) Ik heb een flinke keelontsteking die uitbreid naar mijn hoofd en nu voorhoofdsholteontsteking-pijnen veroorzaakt. Algeheel brak dus.
Vroeger toen ik gewoon werkte van 9 tot 5 in vaste dienst, was het altijd een beetje ondeugend om ziek te zijn. Zo maar wegblijven van je werk. En dan genoot ik van het niets doen en eindeloos tv-kijken. Kon ik ook eens naar die rare series kijken of de ontbijt-tv-programma's.
Maar dat is nu een heel ander gevoel. Nu ben ik mijn eigen baas, dus voelt het niet fijn dat ik niks doe de hele dag. Eigenlijk voel ik me nu schuldig i.p.v. ondeugend. Dat is geen verbetering. Daarentegen is het wel veel fijner om op een plaats als deze te zijn onder deze omstandigheden. Iedereen is wel eens ziek geweest op vakantie. Als ik dat had dacht ik altijd: als ik dan toch ziek ben, dan maar liever op deze mooie plek dan thuis op de bank, hier heb ik altijd nog zoveel te kijken en genieten. Nu, dat heb ik hier in Plombières ook. De hele dag niets anders te doen, dan heel bewust hier zijn. Naar het heerlijke uitzicht kijken, genieten van de nabijheid van mijn honden en luisteren naar de vogeltjes en het ritselen van vallende bladeren.
Over de honden gesproken: ook dat is hier zo fijn. Alhoewel ik niet in staat ben ze uit te laten, hoef ik de deur maar open te zetten en de dames laten zich zelf wel uit. Ze voelen wel dat er iets met me is en zijn wat knuffeliger dan anders, maar ze lijden er niet onder hoor. Het is wel gezellig, zo'n baasje dat de hele dag bij ze blijft.
Kortom: het is heel anders om ziek te zijn hier, maar zelfs dit is weer fijner hier!

De eerste sneeuw

2008-10-30T11:43:00.000-07:00

Er werd al dagen over gesproken: er komt sneeuw! Dat is wel gebruikelijk rond deze tijd van het jaar. Maar toch altijd spannend, gaat het komen of wordt het niks?
Het was er, maar heel weinig. En het was ook te warm om lang te blijven liggen. Gelukkig voor de sneeuw en mij voelde onze Sofie zich vanochtend vroeg niet zo lekker. Ze wilde naar buiten. Dus ik hees me uit bed nadat ze een piep van 'onwelzijn' had laten horen, om effe over zeven, deed wat dikke kleren aan en begeleidde mijn arme hondje naar beneden en naar buiten om haar dwars zittende behoefte te doen of om wat gras te eten. En ja hoor: sneeuw! Een voorzichtig laagje wat bijna voor je ogen aan het verdwijnen was, maar het lag er. Dus ik raapte mijn moed bij elkaar, Sofietje liep toch nog een koe te imiteren, maar mijn nog warme bed was toch wel erg aantrekkelijk, en pakte mijn fototoestel.
Naderhand bleek het eigenlijk veel te donker voor mooie foto's. Toch zijn er een paar gelukt. Hierboven de auto, die door het dunne laagje sneeuw een gezichtje had gekregen. En hieronder ons huisje Boris, met het eerste witte hoedje van deze winter.

Holland

2008-10-30T01:04:00.000-07:00

Ik heb weer even aan Holland geroken. Dat was gek!
René moest in Harderwijk een kijkoperatie aan zijn knie ondergaan in het ziekenhuis in Harderwijk (waar hij al eens daaraan geopereerd was) en dus zat er niks anders op dat ik hem daarna weer met de auto terugbracht.
Dus op dinsdag de hondjes ingeladen en de snelweg op. Uiteraard de gasten die in huis Boris zaten van alles voorzien waar ze in die drie dagen afwezigheid behoefte aan zouden kunnen krijgen. Want ik vind het helemaal niet fijn om gasten alleen te laten. Ik wil er voor ze zijn als er iets is. Een stop slaat door of de olie in het oliekacheltje is op of wat dan ook, dan wil ik er zijn om te helpen. Maar dit was overmacht en ik kon niet anders. Gelukkig zat er een gezin met drie kinderen en drie honden in huis Boris die het geen probleem vonden dat ik er een paar dagen niet was en mij verzekerden met liefde de eventueel voorkomende probleempjes zelf op te lossen.
Daar gingen we dan met z'n drietjes. Ik voor het eerst in mijn eentje de weg terug naar Nederland gereden. Dus uitgebreide routebeschrijving erbij en best een beetje spannend. Maar natuurlijk ging alles fantastisch. De hondjes waren weer voorbeeldig, sliepen of dommelden lekker rustig achter in de auto met hun tuigje om, vastgemaakt aan de riemen.
In Nederland sliepen we bij familie in Hoofddorp. De woensdag gebruikt om mijn moeder te bezoeken. Die heeft zelf een poedeltje en vertrouwt die grote dames van mij niet zo bij haar kleine reutje. Dus Zarah en Sofie werden geëntertaind door nichtje Vera en haar buurmeisje in Hoofddorp en ik zat met de poedel op schoot bij mijn moeder in Putten.
De volgende dag heel vroeg René naar het ziekenhuis gebracht en toen op bezoek bij mijn schoonmoeder in Utrecht.
Na de middag de honden laten rennen in het Hulkensteinse bos in de polder, waar een lekker stukje hondenlosgebied is. Daar werd ik gebeld door René die al klaar was om opgehaald te worden.
Dus al met al zaten we tegen vier uur met zijn vieren in de auto richting Frankrijk: thuis!
Als je alle ritjes die ik in Nederland gemaakt heb naast elkaar zet, zul je begrijpen dat ik weer een aardig portie drukte en files heb meegemaakt.
Dat is me ook het meeste opgevallen en bijgebleven. De enorme drukte die er op de wegen is. Ook al zit je 's ochtends om half zeven in de auto, heb je al het gevoel dat je midden in de spits rijdt. Erg beklemmend.
Als je de rust en stilte van de natuur zo kan waarderen (en nodig hebt) als ik doe, is het echt een verademing om weer in Plombières te zijn. Waar de enige drukte op de wegen ontstaat als die malle fransen allemaal tegelijk strak om 12 uur van hun werk wegrijden om hun Dejeuner te gaan eten thuis of in een restaurantje.
Ps. Met René zijn knie gaat het prima. Hij loopt al weer aardig wat en gaat vanochtend zelfs al weer brood halen bij de bakker in Plombières, dus bergje af en weer omhoog en dat een week na de operatie!

Salamanders

2008-10-02T05:05:00.000-07:00

De neef van René, Peter, trekt op dit ogenblik door Australië in zijn eentje. Hij houdt een blog bij en daar lees ik regelmatig zijn avonturen. In de ruige natuur van de binnenlanden daar, komt hij allerlei beesten tegen. Kangaroes natuurlijk, heel veel prachtige vogels een stekelvarkentje en slangen. Hij ging bijna op een slang staan.
Nou heeft me dat altijd geweldig geleken om naar Australië te gaan. Maar als ik nu zo de blog van Peter lees denk ik dat ik niet zo nodig meer hoef. De natuur hier in de Vogezen trekt me veel meer. Persoonlijk zie ik liever een ree dan een kangaroe (niet zo'n lieve kop en toch wel een beetje raar lijf). Vogel zitten hier volop, het heet niet voor niets Les Oiseaux hier (onze straatnaam). Ze zijn wel niet zo exotisch, maar ze fluiten prachtig en die australische kunnen nog wel eens naar schreeuwen. En dan die slangen. Ik heb er wel eens een gezien hier, maar daar blijft het bij. Ze zijn vreselijk schuw hier en nu we hier permanent wonen, zullen we ze niet zo gauw meer zien. Maar we hebben wel veel salamanders. Dat zijn grappige slome beestjes met prachtig zwart-knalgeel lijf (zie foto). Ze zijn ongeveer 15 tot 17 cm lang en vrij fors gebouwd. De larven zijn ook schattige beestjes, die leven in de bron. Na ongeveer een jaar kruipen ze eruit, nadat ze hun kieuwen hebben vervangen door longen. Na vier jaar zijn ze pas volwassen en ze kunnen wel tot 25 jaar oud worden.
Gisteren kwam ik vanuit het centrum van Plombières weer onze berg op lopen naar huis toe om een uur of 6 's avonds en toen ben ik er in ons bos wel 7 tegen gekomen. Dat vond ik zeer indrukwekkend! Daar kan Australië wat mij betrefd niet tegen op hoor!

Het begint

2008-09-30T09:02:00.000-07:00

Eerst zie je er eentje, als het lage avondzonnetje er met zijn lange stralen op schijnt. Dan beginnen ze op te vallen: de topjes van de bomen in andere, spectaculaire kleuren. Jawel: de herfst begint de bomen weer te veranderen in één grote kleurenpracht.
Het begint.
Tijdens mijn wandelingen met de honden kijk ik nu weer heel anders naar de natuur om me heen. Gretig zoek ik de grond af naar hele mooie gekleurde bladeren. En die pak ik op en neem ze mee. Waarom? Weet ik ook niet. Maar als ik naar huis loop met een aantal van die mooie exemplaren, voel ik me rijk. Misschien is dat nog wel een restandje van mijn leven in nederland, die me het moois uit de natuur mee laat nemen. Want toen zat ik daarna hele dagen op kantoor en miste de natuur. Die bladeren gaven mij dan een klein beetje van al dat moois binnen handbereik.
Nu kan ik dagelijks genieten van die kleurenpracht en ik als sociaal mens vind dat soms een beetje moeilijk om dat in mijn eentje te doen. (René is tenslotte nog steeds veel in nederland). Dus ben ik blij als ik gasten in mijn vakantiehuis Boris heb en weet dat ik de mogelijkheid heb geschapen om deze mensen er ook van te laten genieten.
En als je dan later leest dat de gasten er echt van genoten hebben (bv. in het gastenboek, of op de site van sommigen -lees bv. www.borke.nl, onder 'updates': vakantie in de vogezen), dan voelt dat goed.

Kerstmarkt (2)

2008-09-27T06:52:00.000-07:00

Al twee jaar lang komen we op de befaamde kerstmarkt in Plombières. Dat is niet de doorsnee kerstmarkt zoals je die van duitsland kent, maar het is veel meer. Niet alleen maar Glühwein en warme worsten en vele houten huisjes met kerstfrutsels, maar een compleet versierde stad met vele soorten entertainment. Naast alle versierde huizen met girlandes en strikken aan de balkons, staan er op elk hoekje en pleintje complete tafrelen van mens- en dierpoppen die sprookjes of kerstscenes voorstellen.
De mensen uit Plombieres lopen in nostalgische kostuums en er is een hoop muziek en gezang. Er worden optochten gehouden (ook een met Sinterklaas) en er zijn muziekoptredens en andere performances. Kortom, echt veel meer dan een kerstmarkt en dat de hele maand december, de vier weekenden voor de kerst. (zie ook mijn blog "Kerstmarkt" van dec 2007).

Nu ik hier woon wil ik graag integreren in de gemeenschap van Plombières en ik moet veel praktijkervaring opdoen om mijn frans op een hoger niveau te krijgen. Dus toen ik hoorde dat ze vrijwilligers zochten voor de kerstmarkt heb ik mij tot de desbetreffende persoon gericht om me aan te melden. Ze waren zeer verrast en erg blij met mij als nieuwe aanwinst van het team. Een grafisch vormgever van een jeugdige leeftijd (meeste zijn 60+) met nieuwe ideeën was zeer welkom. Dus nu ga ik elke woensdagmiddag naar het atelier van de kerstmarkt. Het is erg gezellig en ook leuk werk om te doen. Mijn frans vliegt vooruit en mijn woordenschat breidt zich elke week uit.
Twee weken geleden heb ik zelfs al de sleutel van het atelier gekregen, ik voelde me zeer vereerd. Dus afgelopen week gelijk heel vroeg erheen gegaan, zodat ik de deur kon openen voor de rest van de dames. En ik was zo slim om ook even mijn camera mee te nemen. Nu ik alleen was in het oude schoolgebouw waar het atelier zit, kon ik even wat foto's maken. Het resultaat zie je hieronder. Een duizelingwekkende hoeveelheid zelfgemaakte kerstversieringen ligt er opgeslagen, van 12 jaar kerstmarkt in Plombières. En nu ook wat van mijn hand (bv de vrolijke kerstmannetjes: zie derde foto).

Paddenstoelen

2008-09-16T09:01:00.000-07:00

Ze zijn er weer. In alle soorten en maten.
Elke keer als ik een wandeling maak rond La Petite Frida kom ik weer nieuwe vormen en kleuren tegen. Prachtig.
Voor ons is het een onderdeel van de schoonheid van de natuur. De fransen denken daar heel anders over. Zien ze een paddenstoel dan zien ze hem gelijk al met wat verse kruiden pruttelen in een pan. 'Delicieux!'
Op de radio wordt zelfs getipt dat ze er weer volop zijn en men trekt er massaal op uit om ze te zoeken. Toen René en ik hier in de buurt een -overigens weer prachtige- wandeling maakten, kwamen we hier en daar wat mensen tegen en allemaal begonnen ze over paddenstoelen. Of ze wat gevonden hadden, welke soorten en hoeveel het er zijn dit jaar en meer van die wetenswaardigheden. Ze gingen er klakkeloos van uit dat wij daar ook liepen met maar een doel voor ogen: paddenstoelen zoeken. Maar wij hollanders doen dat niet, bang om een giftige te vinden. Wij kijken er liever naar.
Dus hier maar wat plaatjes van een aantal rond ons huis staande exemplaren.

Goed nieuws over Denzel!

2008-08-31T07:36:00.000-07:00

In een vorig blogstukje schreef ik over Denzel, de arme jonge reu waarbij HD geconstateerd was.
2 dagen geleden ontving ik een berichtje van het baasje van Denzel, dat het gelukkig niet zo erg is als gevreesd werd.
Denzel is bij de beste orthopeet van Europa in Antwerpen terecht gekomen en die concludeerde dat hij een gescheurde kruisband van zijn rechter achterpoot heeft. Er is wel een lichte vorm van HD aanwezig, maar dat is stabiel en daar zal hij de komende 8 jaar geen last van hebben. De kruisband wordt snel geopereerd en dan zal Denzel voor de kerst weer geheel gezond en hersteld lekker kunnen rennen en genieten van zijn jonge energieke jaren!
Dat is wat je noemt goed nieuws!
Uiteraard wensen we Denzel en baasjes nog veel sterkte met de operatie en de herstelperiode.
En iedereen bedankt voor het medeleven en de goede raad.

Wat bof ik weer!

2008-08-20T03:59:00.000-07:00

Sommige gasten zijn echt uniek!
Meneer B van het gezinnetje met twee ruwharige teckeltjes wat op dit moment bij ons verblijft zei kort nadat ze er waren. "Mag ik iets vragen? Heeft u er bezwaar tegen als wij het trappetje en plaatsje bij de achterdeur van Boris wat verbeteren met stenen en zo? Wij houden absoluut niet van stilzitten en zouden het erg leuk vinden om zo'n klusje te kunnen doen."
Nou graag! En hup ze gingen aan de slag. Gezellig in het zonnetje samen aan het werk. Fantastisch: zij blij, ik blij, wat willen we nog meer?
En het is heel erg mooi geworden, kijk zelf maar op de foto's!
Nogmaals dank lieve familie B., jullie zijn echt uniek!

Soms zit het mee, soms...

2008-08-10T06:58:00.000-07:00

Het komen en gaan van de gasten in huis Boris is nu in volle gang. De mensen zijn erg enthousiast en de honden hebben een fantastische vakantie. Ze genieten allemaal van de ruimte om het huis, de vele wandelmogelijkheden die de omgeving biedt en het gezellige stadje Plombieres op zo'n korte afstand. De bakker doet goede zaken en de restaurantjes ook.
Het weer is weer heerlijk deze zomer. De meeste gasten zijn verrast over de hoeveelheid zon en de warmte in de Vogezen. Er schijnen nog al wat mensen te zijn met vooroordelen over de hoeveelheid regen die er hier zou vallen. Uit ervaring weten we (en omdat René nog steeds in NL werkt) dat het weer altijd een stuk beter is dan in het koude kikkerlandje.

De dankbaarheid van de gasten is ontroerend. Soms krijg ik zelfs iets lekkers aangeboden als ze weggaan, zoals een schaal kersen en de laatste gasten uit Brabant lieten een lekker drankje achter (zie het briefje!).

Kortom tot nu toe zat alles erg mee. Dan moet er altijd weer een tegenslagje komen, schijnt het. Dat kwam bij de gasten die deze week geboekt hadden. Drie weken geleden kregen ze te horen dat hun anderhalf jaar oude oud-duitse herder Denzel, heup-displasie heeft. Het arme beest had veel pijn en kreupelde af en toe. Hoe het verder zal gaan met Denzel is nog een vraag, hij zal nog nader onderzocht worden door experts in Antwerpen. Maar zijn baasjes zijn na één nachtje huis Boris weer terug naar Nederland gegaan, omdat het huis (weliswaar hondvriendelijke-) trappen heeft en Denzel dat niet kon hebben. Ook de schuine hellingen om het huis en in de omgeving waren te veel voor hem.
Wat een pech. Het huis en de omgeving waren ideaal geweest voor de honden, zeiden deze gasten uit Voorburg, als Denzel gewoon gezond was geweest.

Zoiets doet me echt pijn in mijn hart. Ik hoop heel erg dat Denzel geopereerd kan worden en met goede fysiotherapie toch een lekker leven kan hebben. Veel sterkte voor de familie en de hondjes!

Leven als god in...

2008-08-10T06:34:00.000-07:00

Hè wat een vervelend leven heb ik toch. Ieder vrij moment dat ik heb kan ik doorbrengen in de geweldige natuur van de Vogezen. Als er vrienden of familie langskomen gaan ze meestal groen van jaloezie weer naar huis.
Deze waterval van Faymont ligt op ongeveer 8 kilometer van mijn huis en is het startpunt van één van mijn favoriete wandelrondjes. In 3 uur beklim je een flinke heuvel met fraai uitzicht als beloning, daarna doorkruis je een spannend beukenbos dat bekend staat om zijn metershoge mierenhopen. Vervolgens wisselen glooiende landerijen, korenvelden en kleine bosjes elkaar af. Uiteindelijk kom je weer in de vallei waar deze waterval stroomt en sluit je de wandeling af met een pittige afdaling. Voor wie deze wandeling wil gaan lopen: Faymont ligt 10 kilometer ten zuiden van het stadje Remiremont in de zuid Vogezen.
De plaatselijke VVV-site: http://www.plombiereslesbains.com/.
(Dit stukje is geschreven door René, die ook een blog bijhoudt voor Grasduinen over zijn leven in Frankrijk en alles wat hij daar in de natuur tegenkomt en meemaakt. Zie: http://www.natuurgek.nl/. )

Vakantiehulp!

2008-07-28T04:05:00.000-07:00

Eigenlijk wilde ze met haar ouders en Berner Sennen Beau gewoon een huisje huren, maar dat liep heel anders.
Toen Evelien (22 jaar, net afgestudeerd als dierenartsassistente) mailde om huis Boris in de zomer te huren was het al lang al vol. Maar ze vond het concept zo leuk van La Petite Frida, dat ze de stoute schoenen aandeed en vroeg of ze als stagiaire/vakantiehulp soms mocht komen. "Ik wil niet opscheppen, maar ik ben heel handig hoor!".
Nu is ze hier al weer twee weken en er is heel wat werk verzet. Evelien houdt niet van een luiervakantie. Ze is vooral graag lekker aan het werk in de buitenlucht. Dus kan ze zich hier lekker uitleven. En Beau, haar hond, vindt het hier een paradijsje. Twee vriendinnetjes de hele dag om haar heen; overal los lopen, allemaal bossen en leuke paadjes om te hollen en te struinen. Die wil niet meer terug!
Evelien heeft haar liefde voor lekker knutselen niet van een vreemde. Haar ouders die haar gebracht hebben, zijn op de camping van Plombières gaan staan en willen ook niet meer weg. Oorspronkelijk wilden ze na een paar dagen door naar het zuiden, maar: 'Het is een heerlijke camping, met zwembad en alles piekobello voor elkaar! Waarom zouden we verder gaan? De omgeving is prachtig, het weer is zalig, Plombières erg gezellig en mooi en alles wat we willen in een vakantie is hier!" aldus Jos en Mariëtte. En omdat Jos ook graag de handen uit de mouwen steekt, jeukten zijn handen bij het zien van La Petite Frida. Twee dagen hebben ze al in de tuin gewerkt. Er is een prachtige trap aangelegd door Jos en Mariëtte heeft fijn paden recht gemaakt.
Drie goede hulpen in een klap, zomaar spontaan aangemeld! Mijn zomer kan niet meer stuk.

Andere planeet

2008-07-10T07:23:00.000-07:00

Het is toch zo dicht bij Nederland dit stukje Frankrijk waar ik mijn tweede thuis heb gevonden, en toch is het soms zo'n geheel andere wereld.
Belt mijn moeder op terwijl ik net even het huis in gegaan ben omdat de volle zon op mijn hoofd me iets te heet werd tijdens het snoeien van een wel erg weelderige border. Begint ze te klagen over de kou: het lijkt wel herfst met zoveel dagen regen en kou achter elkaar. Dat is dan net niet echt als ik naar buiten naar de strakke blauwe lucht kijk.
Het weer is niet het enige wat je doet denken op een andere planeet te zijn. Zo liep er ineens een enorm insect over de ontbijttafel. Zo'n joekel van een kever in deze vorm had ik nog nooit gezien. (zie foto)

En dan zijn er ook de Lerots (ook foto), een soort korenwolfachtige kaagdiertjes die vrolijk komen donderjagen onder onze dakpannen. Een soort wilde hamster, met een heel lief koppie. (De wetenschap dat het van die schattige beestjes zijn, doet je ze hun lawaaimaken vergeven.) Dat had ik in nederland toch nooit gedacht dat die ooit in mijn eigen tuinmuurtjes zouden leven.

De bloemenpracht in de wilde natuur is ook zo anders. Daar kan ik me zo in verheugen dat ik van die prachtige velden met wilde bloemen zo dicht bij mijn thuis kan vinden!
En dan gaat René gewoon werken vandaag in Amsterdam en rijdt daarna weer naar huis, naar die andere wereld. Zo anders en zo dichtbij nederland!

Huis Boris ingewijd

2008-06-20T09:45:00.000-07:00

De nacht van zondag 8 op maandag 9 juni hebben René en ik en onze twee Berners Zarah en Sofie, huis Boris "uitgeprobeerd".
We hebben altijd gezegd dat we dat moesten doen, omdat je toch zelf moet ervaren hoe het slaapt in het vakantiehuis wat je zelf het gemaakt.
Het was een groot succes. De badkamer was gelijk al goedgekeurd (heerlijk ruim, veel groter als onze eigen badkamer), de douche functioneerde prima. De bedden lagen helemaal goed en het kleine slaapvertrek was een knus en heerlijk beschut plekje om in te liggen.
De honden vonden ook al snel een comfortabel plekje om te slapen, alsof ze er al jaren woonden.
Ja, en dan krijg je natuurlijk 's ochtends de opmerking: "Wat denk je Ellis, zullen we hier maar gaan wonen en ons eigen huis verhuren? Ik vind het hier veel leuker!"
OK! Hoogste tijd om in ons eigen huis weer eens aan de slag te gaan...

Schande!

2008-06-20T09:38:00.000-07:00

Begin april het laatste stukje geschreven. Schande!
Maar ja, ik heb me voor meer dan 100% bezig gehouden met het afkrijgen van huis Boris. En dat was een hele klus.
Pleisteren, pleisteren en nog eens pleisteren. Alle muren moesten worden gedaan, dus dat zijn aardig wat vierkante metertjes.
En dan tegels leggen, vloeren verbeteren, gaten dichten. Kilo's cement heb ik gemaakt.
Op het eind dan het lang naar uitgekeken inrichten en decoreren. Helaas ook onder tijdsdruk en dus minder van kunnen genieten dan de bedoeling was.
Maar je ziet het er niet aan af. Het is een sfeervol, knus vakantiehuisje geworden.
Met vele details speciaal voor de honden.

Nieuw!

2008-04-05T04:35:00.000-07:00

Naast alle huisperikelen en werkzaamheden, heb ik me de afgelopen tijd ook nog bezig gehouden met het invullen van een nieuwe site. Het is een onderdeel van de site van het tijdschrift Grasduinen en wordt gesponsord door Bonzo. Het gaat natuurlijk helemaal over honden. Leuke weetjes, verhalen, tips, verblijfplaatsen enz.
Het is deze week voor het eerst in de lucht. Hij wisselt elke week van inhoud en loopt vooreerst 12 weken. Hoop te schrijven dus!
www.grasduinen.nl/bonzo
Daarbij horen 3 wandelingen die ik heb uitgezet in nederland, ook speciaal voor met de hond. De eerste staat in het aprilnummer van Grasduinen die net uit is. Eropuit met de hond is de titel.
E.

Wat een pech!

2008-04-05T04:11:00.000-07:00

De buren hadden ons al gewaarschuwd: 'Er kan wel een meter sneeuw vallen 's winters in de Vogezen! Dan raak je helemaal ingesneeuwd en kan je niet weg uit je huis."
Maar dat zoiets zou gebeuren met Pasen, dat had ik niet kunnen verzinnen! Erg spannend allemaal, erg mooi ook, maar... ook een ramp!

Want we zitten in een race tegen de klok om voor de eerste gasten in huis Boris komen in de meivakantie (begint 25 april) alles af te krijgen. Dat is dus elke dag benutten en hard doorwerken. En deze sneeuw betekende op alle fronten een week vertraging: loodgieter kwam niet, de timmerman kon ons niet bereiken en wij waren er wel, maar we moesten veel materiaal kopen en konden niet weg met de auto. Er aren met de pasen zelfs speciale hulptroepen in de vorm van de neef van René, Peter. Maar die kon ook maar bij gebrek aan houten planken beperkt aan de slag.
Kortom wéér pech!
En toen hebben we de knoop maar doorgehakt en met lood in de schoenen de stap genomen om de eerste gasten in huis Boris te melden, dat hun meivakantie niet door kon gaan... Gelukkig zijn er veel lieve mensen in deze wereld en reageerden ze teleurgesteld, maar heel meelevend en opbeurend. Ze komen allemaal een andere keer (voor een leuk prijsje als pleister op de wonden).
Vreselijk om dit te moeten doen, maar het zou ook heel naar zijn om een vakantiehuis aan te bieden waar nog van alles aan mankeert.

Nu komen de eerste mensen in huis Boris in juni. Het wordt toch nog hard werken, maar het zal nu echt worden zoals ik me het allemaal had voorgesteld. het huis af, compleet, mooi en gezellig. De tuin helemaal klaar, met hekwerk en speelgelegenheid en terrasjes... een echt paradijsje. E.

De eerste gasten!

2008-04-05T03:23:00.000-07:00

Het loopt allemaal weer heel anders dan dat ik ooit had kunnen bedenken. De eerste gasten zo had ik me voorgesteld, zouden in een geheel vernieuwd, mooi ingericht, tussen de nieuwe spulletjes, alles vers geschilderd, mooi schoon huis komen.
Het zou het vroege voorjaar zijn, met ontluikende bloemetjes en de eerste verse blaadjes aan de bomen. Ze zouden lekker met koffie en thee buiten in het zonnetje kunnen zitten en genieten van lange wandelingen in de omgeving.
Het had gekund.

Maar ja. Mijn eerste gasten verbleven ergens anders. En het was de week met de meeste sneeuw die we tot nu toe hebben meegemaakt; ruim een halve meter lag er! We waren ingesneeuwd,konden niet meer weg met de auto.
Mijn eerste gasten Christa en Hedon, mochten ook op hun speciale verzoek al zo vroeg komen (voor de officiële openingsdatum), want ze waren op huwelijksreis en wilden zo graag hun vier Saarloos Wolfshonden meenemen. Ze wisten al dat als huis Boris niet af was, ze in onze extra kamer met badkamer beneden (misschien ooit als bed & breakfast te verhuren) konden verblijven. Ze kregen ook het gebruik van onze keuken en hal erbij, zodat het een compleet vakantieappartement werd.

Ze hebben het erg naar hun zin gehad. De sneeuw was zeer welkom en de honden hebben er ook van genoten. het was hier ook een sprookjeswereld: reeën liepen vlakbij het huis voedsel te zoeken in de hoge sneeuw, een vosje kwam 's ochtends vroeg door de sneeuw geploeterd en eekhoorntjes laveerden tussen de grote sneeuwpakken op de takken door.

Gelukkig konden Christa en Hedon er de tweede helft van de week met de auto weer op uit, zodat ze toch wat van de omgeving hebben gezien. Ze zijn ook bij het dierenpark van Sainte Croix geweest in Rhodes, waar een wolfenroedel leeft. Dat was voor hun en hun Saarlozen natuurlijk een heel speciale ervaring. E.

Mon rêve!

2008-02-15T08:53:00.000-08:00

Misschien heb je het al gelezen op de site, of anders van ons zelf gehoord. Het ging even niet zo goed met La Petite Frida. De verbouwing van de huizen was zo lekker op tijd gestart en ging ook heel vlot. Tot vlak voor de kerst de aannemer ineens niet meer kwam opdagen. Veel zieken was eerst het antwoord. Een andere spoedklus had voorrang was het volgende excuus. Maar er zat meer achter. De aannemer was flink in de problemen geraakt en bleek uiteindelijk failliet te zijn!
Dat is toch wel het laatste waar je rekening mee houdt als je het traject van verhuizen naar Frankrijk, opknappen van eigen huis en verbouwen van de twee andere huizen tot en met het beginnen met de verhuur van de vakantiehuizen uitstippelt.

Het heeft ons heel wat gekost: zenuwen, veel tijd, veel geld en een hoop moed om verder te gaan. Maar je begint met een droom (mon rêve) en die blijft het belangrijkste van allemaal! Een paradijsje voor mensen met al hun honden creëren waar ze naar toe kunnen voor een heerlijke vakantie, op een redelijke afstand van NL en in een prachtige omgeving waar je veel kunt wandelen, dat was en is mijn droom. En die droom zal uitkomen! Het paradijsje is er al en de rest komt ook. Helaas hebben we moeten beslissen om slechts met één van de twee huizen verder te gaan op dit moment (het grote huis Boris, zie foto), want om er twee af te krijgen voor het seizoen is niet meer mogelijk.
Maar die ene gaat lukken. Dankzij de inzet van Michel Chanteranne, onze lieve loodgieter, hebben we andere (lokale) mensen gevonden die alle verbouwingen gaan afmaken. En ze hebben ons allemaal gegarandeerd dat het op tijd gaat lukken.

Wat een feestje zal het zijn als de eerste gasten arriveren! Dan gaan we wel een heel speciaal flesje opentrekken en aan de honden zelfgebakken hondenkoekjes uitdelen!
E.

brood

2008-01-12T08:21:00.000-08:00

Wij Hollanders zijn echte broodeters. Omdat we een stevig ontbijt met veel brood nuttigen en dat bij de lunch nog eens overdoen, eten we toch aardig wat boterhammen per dag. Iedereen heeft zo zijn voorkeuren, wit, lichtbruin, donkerbruin, volkoren, met zaadjes, vloerbrood, knip, Allison, Pandabroodje en dan nog de zachte bolletjes of harde broodjes ook weer in allerlei soorten en smaken.

Een ding wat voor Hollanders een luxe blijft is vers brood. De keren dat je 's ochtends naar de bakker gaat om het brood nog knapperig en een beetje warm op je bord te krijgen zijn doorgaans schaars. Er zijn natuurlijk de broodbakmachine en de afbakbroodjes, maar dat is toch weer heel anders. Dat Hollanders vers brood zeer waarderen, blijkt wel uit het feit dat als je praat over vakantie in Frankrijk, de meeste mensen het ook gelijk hebben over de verse stokbroodjes en croissantjes die je daar 's ochtends kunt halen. Heerlijk vers!

En dan ga je in Frankrijk wonen en wat doe je dan elke ochtend?

De fransen zelf halen voor de lunch wat stokbrood voor bij de warme lunchmaaltijd en de rest voor bij diner en ontbijt.
Het ontbijt stelt niet veel voor bij de fransen. Dat weten we uit ervaring: karige ontbijtjes als je in een klein hotelletje in frankrijk verblijft, dan ben je al blij verrast als er een "pain au chocolat" bij het ene croissantje en het 1/3 deel stokbrood ligt. Voor de fransman is het belangrijkste onderdeel van het ontbijt de koffie en daar wordt dan wat van het oude stokbrood van gisteren in gedoopt.
De lunch is een warme maaltijd, niet zo zwaar, maar wel uitgebreid (met stokbrood bij het voorgerecht) en langdurig.

Door deze franse manier van eten, is er dus heel veel ruimte voor stokbrood en minder voor "gewoon" brood. Dat zorgt voor een enorme rijke verscheidenheid aan soorten stokbrood:
Van superdun (ficelle), naar dun (flute) naar gewoon (baquette) naar superdik.
In allerlei vormen: recht, in een cirkel, met puntige uiteinden, met aan een kant een gat erin, met vlechtwerkjes erop...
In allerlei smaken: met allerlei zaden erop, erin, door het meel; allerlei ingrediënten erdoor, zoals noten, abrikozen, vijgen, appel, cranberries, citroen...
Gewoon brood is er vooral in volkoren in vele soorten. En daarnaast is er het langhoudbare toastbrood. Zoetig fabrieksbrood, wat alleen te eten is als het uit de broodrooster komt (en dan nog...)

Terug naar de vraag wat wij doen nu we hier tussen al dat heerlijke verse brood wonen.
Nou, we blijven hollanders en dus is ons ontbijt nog steeds uitgebreid. Daar is vers brood natuurlijk heerlijk bij. De ontzettnd goede bakker in Plombières (er zijn er 4, allemaal uitgeprobeerd, maar eentje steekt er met kop en schouders bovenuit!) is bijna altijd open en vroeg ook. Zelfs op zondag en ook op feestdagen.
Maar om elke ochtend brood te halen is voor nu iets te luxe. Dus beperkt dat zich tot zo'n drie keer per week. Het is ongeveer 10 minuten de berg aflopen naar de bakker en iets langer de berg weer op. Dat is dus ongeveer een half uurtje tijd kwijt om vers brood te halen. Niet gek he?
De dagen dat we niet naar beneden lopen komt het brood vers uit de vries. Want dat is het mooie van al dat franse stokbrood: als je het zo vers koopt en je doet het gelijk in de vries, komt het na ontdooien ook weer knapperig en behoorlijk vers op tafel. En probeer er dan maar eens af te blijven...
E.

kleine natuurwonderen

2007-12-21T02:48:00.000-08:00

Elke ochtend sta ik met de zon op. Zodra het licht is loop ik buiten met mijn Zarah en Sofie. De twee honden hollen en spelen om mij heen en ik geniet van de stilte en de natuur. De laatste dagen is het heerlijk weer. 's Nachts vriest het een graad of 10 à 15 en dat levert in de vroege ochtend een prachtige witte wereld op.
In ons beukenbos vond ik daar een klein natuurwonder. Eerst snapte ik niet wat ik zag en dacht een restje kerstversiering of zo te zien. Uit een tak stak een wit "baardje". Bij nadere inspectie bleek dit een prachtige pluizige concentratie van ijskristallen te zijn. Ik herinnerde me het wel eens in natuurboeken gezien te hebben. Maar nu lag het zomaar in mijn tuin. En niet eentje, maar een hele boel. Ik heb er een meegenomen en gefotografeerd. Zie hier het resultaat.
Niet lang erna was het al ingezakt.
E.

kerstmarkt

2007-12-21T02:01:00.000-08:00

Daar zit je dan boven op je berg in je nieuwe paradijsje. En dan wordt het kerst. De hele familie zal overkomen uit Nederland en in je hoofd klinken de kerstliedjes. Kerstboom uit de tuin gehaald (erg fijn als je zo'n groot stuk land hebt en er staan zoveel bomen op. Er staat er altijd wel een op een foute plek die je zonder gewetensbezwaren af kan zagen) en versierd. Losse takken liggen overal buiten na de laatste nachtelijke storm, dus ook veel mooie bruikbare kersttakken. De hele boel binnen versieren en een beetje de plekken camoufleren die nog niet af zijn.
En dan loop je al mijmerend door de tuin takken te verzamelen met je honden spelend om je heen en dan lijkt het alsof je gedachten werkelijkheid worden. De kerstmelodiën zitten niet meer in je hoofd, maar komen vanuit het dal! De honden staan met scheve koppies naar beneden te kijken, want die snappen er ook niks van. Het is de kerstmarkt.
De hele maand december is Plombières-les-Bains in de ban van de Marche de Noël. Het hele stadje is van top tot teen versierd met lichtjes, kerstbomen, versieringen en groepen poppen in een bepaald thema (sprookjes, Sint-Nicolaas, kerstbos enz.enz.)
En dan natuurlijk de vele houten stalletjes met allerlei leuke en lekkere dingen die je kan gaan kopen. Als je een indruk wilt krijgen hoe alles er uitziet, kijk dan maar eens op de site www.marchedenoel-plombieres.com. Vooral de foto's zijn aan te bevelen om eens te bekijken. Misschien staan wij ook wel ergens op een foto, want we zijn trouwe klanten.
Het is dé gelegenheid om je stadsgenoten te leren kennen. Overal waar je wat koopt of staat te kijken, knoopt de een of ander in opperbeste kerststemming wel een praatje met je aan. Heel goed om je franse taal te oefenen en erg leuk. Als ze horen dat je geen toerist maar een inwoner van Plombières bent, word je gelijk van harte welkom geheten en willen ze weten waar je woont, wat je gaat doen, waarom en of je het wel leuk vindt. En als je dan iemand tegen komt die je al kent word je onthaald alsof je de dikste vrienden bent. Zo gaat dat bijvoorbeeld met onze loodgieter. een schat van een man, die altijd voor ons klaar staat. We komen hem steevast tegen op de kerstmarkt. De eerste keer haalde hij gelijk zijn vrouw, zijn moeder, een vriend, nog een vriend, de oude postbode, een wethouder en nog wat mensen erbij, om ons voor te stellen en een gezellig praatje te maken. Je voelt je gelijk erg welkom en opgenomen in de gemeenschap.
De markt zelf is natuurlijk ook erg leuk. Leuke snuisterijtjes, heerlijke wijnen, lokale kazen, worsten (heerlijk vers van de barbeque met een flinke kwak lokale mosterd op een stokbroodje, warm rood wijntje erbij: mmmmmm!) en ook de nodige zoete lekkernijen. We hebben ook een wijnboer uit de buurt leren kennen, met heerlijke wijn en hebben gelijk afspraken gemaakt over het leveren van wijn voor de eventuele table d'hôte (diner-service) die we willen gaan aanbieden.
Kortom: Plombières-les-Bains is erg aan te bevelen zo net voor de kerst.
En dan heb ik het nog niet eens op de sneeuw zo vlakbij op de Route de Crête, of mogelijk gewoon in de tuin.
E.

de honden in Plombieres

2007-11-18T08:52:00.000-08:00

Tijd om eens stil te staan bij het effect van verhuizen op honden. Ik spreek natuurlijk regelmatig hondenkenners en liefhebbers en krijg vaak de vraag hoe het met mijn Berners gaat zo tijdens alle verhuisdrukte. Dat is niet zo'n vreemde vraag, want voor de mens is een verhuizing (laat staan een emigratie) al een hele aanslag op je zenuwen en emoties, laat staan voor honden aan wie je niet kan uitleggen wat er allemaal gebeurt.
Allereerst worden al hun bekende vertrouwde plekjes overhoop gegooid, weggehaald of verdwijnen achter of onder stapels dozen. De baasjes zijn niet zichzelf, moe, geïrriteerd en bezorgd. In ons geval zijn Zarah en Sofie ook extra vaak naar het pension geweest als wij weer een weekend naar Frankrijk gingen. Nu is het pension Animal-Plus in Brummen (www.animal-plus.nl) een geweldig adres om je honden naartoe te brengen, maar als het om de twee weken moet, vinden de hondjes het toch minder leuk worden. Onze Sofie, die toch erg makkelijk is stond op het laatst gewoon te trillen als ik haar tuigje voor in de auto omdeed, omdat ze donders goed in de gaten had, dat ze weer een weekendje van haar vertrouwde plekjes verwijderd zou zijn. En als ik haar overdroeg aan de fantastische beheerders daar, die ze vol liefde en zorg ontvangen, keek ze me toch smekend aan met zo'n blik van "laat me niet alleen". Nou is Sofie een echte Berner Sennen met heel zielige hang-oogjes, dus dat maakt het nog dramatischer.
Al met al was de periode vlak voor de laatste gang naar Frankrijk, niet erg makkelijk voor ze.
Daar is nu dus een einde aangekomen, maar ook hier is het niet gelijk allemaal geweldig. Ons huis is nog verre van af en dus staan ook hier weer vele dozen en rommel. Alles is ook vreemd voor de honden, alhoewel ze heel goed kunnen ruiken dat het onze eigen spulletjes zijn. Ik zal ook nooit vergeten, dat toen we 's avonds, na de laatste rit hierheen, hier binnen kwamen en ik de afdekzeilen van de zitbank haalde, Zarah er gelijk insprong en zich oprolde in een hoekje. Die bank kende ze en daar had ze al heel veel in gelegen. Een klein vertrouwd hoekje in een wereld van onbekende dingen.
Ik ben dan ook gelijk aan de slag gegaan om meer rust-plekjes voor de dametjes te creeëren. Kleedje op de grond, hondekussens in een hoekje enz. En dan nieuwe regelmaat: rituelen bij het eten, slapen, uitlaten (hoeft niet echt, maar nu doe ik het wel, dat is goed voor hun ritme), op z'n tijd een kauwbotje en nog meer van die dingen.
En het helpt.
Ze blijven wel heel erg aanhankelijk, terwijl het altijd erg zelfstandige dames zijn geweest, ze zijn het liefst de hele tijd bij me. Dat is gezellig, maar onder de douche en op de wc gaat dat toch echt niet!
Maar ze zijn steeds vrijer aan het spelen en rennen op onze 2,5 hectare en genieten steeds meer van alle nieuwe, spannende plekjes en geurtjes.
En nu ook nog sneeuw! Berners en sneeuw: die horen bij elkaar. Dus dat geeft nog meer pret!
Bij dit schrijven dus ook maar wat sneeuwplaatjes.
Het is een adembenemend schouwspel hier met al die sneeuw. Ook als je gaat autorijden in de omgeving, is het wonderschoon met alle bergen met witte toppen en hellingen, bevroren watervalletjes met vele ijspegels en de witte daken van de statige monumentale panden van Plombières-les-bains.
Ook heel erg aan te bevelen: wintervakantie in de Vogezen, in een van onze twee vakantiehuizen...

Emigreren

2007-11-11T10:44:00.000-08:00

Het is zover!!! We wonen nu echt in Frankrijk.
In het weekend van 3 en 4 november zijn we met 3 busjes volgepakt met al onze spulletjes vertrokken. Na een gezellige rit en weinig problemen onderweg kwamen we om ongeveer 7 uur 's avonds aan. Snel nog een bus uitgepakt en toen naar beneden gelopen van de heuvel af naar het centrum van Plombieres. Heerlijk gegeten bij Hotel du Commerce, ons vaste adresje. Fantastische vriendelijke eigenaars en goed frans eten voor een schappelijk prijsje. Vooral de plaatselijke specialiteit 'nectar du rubarbe' is bij ons favoriet als aperitiefje. De huiswijnen zijn ook perfect.
Daarna moe maar voldaan naar bed, om de volgende ochtend weer fris aan het ontbijt te verschijnen. René had alweer een wandeltochtje naar beneden gemaakt, om het heerlijke verse (stok)brood en de croissantjes te halen (ook vers op zondag dus!!)
De twee resterende bussen geleegd en na de lunch weer terug naar Nederland. Jawel, wij ook, want we moesten nog werken.
Nog vier dagen werken en daarna misschien wel nooit meer van 9 tot 5 achter een burootje zitten! Ongelooflijk!
Vrijdag 9 november was de echte emigratie: eerst alle laatste losse eindjes in de auto, honden erbij gepropt (ze zaten best riant achterin hoor!!! Beter dan ons!) en op naar het gemeentehuis. Daar officieel uitgeschreven: nu zijn we statenloos, echte wereldburgers. Daarna snel door naar de notaris en het huis verkopen d.m.v. wat formaliteiten en handtekeningen.
Toen waren we echt vrij!!!!
Als eerste de hondjes ook maar even wat vrijheid gegund en ze lekker laten rennen ergens in een natuurgebiedje. Toen begonnen aan een barre rit. Tussen Arnhem en Nijmegen stonden we al lekker vast. Half uur vertraging waardoor we in Eindhoven en Limburg te laat waren en dus ook daar midden in de vrijdagmiddagdrukte. Overal vertraging, drukte en ook nog eens sneeuw in de Ardennen (wel erg mooi allemaal met zo'n pak sneeuw). Resultaat: 11 uur 's avonds pas in Plombieres. Goede raad voor alle mensen die richting het zuiden willen gaan: als je op vrijdag moet reizen vertrek dan 's ochtends zo vroeg mogelijk (rond 5 is het beste), dan ben je alle drukte voor.
En nu is het zondagavond 11 november en ik woon echt in Plombieres! Zaterdagochtend werden we wakker in een prachtige witte wereld. Ons paradijsje weer heel anders maar ook weer adembenemend mooi. Gelijk met de hondjes Zarah en Sofie een sneeuwwandeling gemaakt, ze waren helemaal door het dolle. Berner Sennens houden ook erg van sneeuw en dus was het een en al pret. Helaas ging het al snel dooien. 's Middags gingen we boodschappen doen in Xertigny, de dichtsbijzijnde grote supermarkt (±12 km).
Vandaag is het druilerig weer, maar toch weer droog tussendoor, zodat we met de viervoeters de buurt konden verkennen. Langs de franse buren gelopen, die gelijk naar buiten kwamen om ons voor volgende week op de borrel te vragen. Erg vriendelijke lieve mensen. Ook gek op de honden: ze wist zelfs Sofie haar naam nog, terwijl ze alleen van de zomer hun foto's hadden gezien en nog nooit live hadden mogen aanschouwen.

Foto's hebben we even niet kunnen maken. Er zit nog zoveel in dozen en de oplader van het fototoestel was even zoek (en hard nodig!) ...
Volgende keer meer en met foto's.
Ellis

Het weer

2007-10-17T12:14:00.000-07:00

We zijn nu al een keer of 10 naar Plombières geweest en dat was meestal een lang weekend. Halverwege de week checkten we even Weeronline (Luxeuil met weerstation ligt in de buurt) , en jawel... weer goede voorspellingen. En die kwamen ook steeds uit. Voor ons lijkt het alsof de hele zomer en de herfst tot nu toe de zon heeft geschenen in de Vogezen. Volgens onze sympathieke loodgieter monsieur Chanteranne heeft het op doorweekse dagen toch wel eens geregend!
Op de vraag of het normaal is dat in oktober het weer nog zo goed is knikte hij bevestigend. "Meestal is de hele maand oktober prachtig, een zonnetje en schitterende herfstkleuren, een ideale maand eigenlijk." Kijk, dat horen we graag!
De buurman had ons al eerder verteld dat de winters ook tamelijk spectaculair kunnen zijn. "Meestal valt er wel een meter sneeuw", zei hij glimlachend, "Soms ligt het een paar dagen, soms een paar weken, maar het is echt anders dan in jullie vlakke landje."
Diezelfde buurman heeft trouwens ezels. We hebben ze nog niet gezien (er ligt een klein bos tussen zijn en ons huis) maar wel gehoord!

2007-10-17T11:48:00.000-07:00

17 oktober
Morgen gaan we weer naar Plombières! Dit maal gaan er hulptroepen mee, zodat we lekker veel kunnen klussen.
Het wordt een verrassing wat de aannemer allemaal gedaan heeft. Zo gauw we terug zijn komt het allemaal op deze blog te staan.
De weersberichten zijn gunstig. Droog, blauwe luchten en veel zon, maar dit keer wel wat frisser: echt lekker herfstweer!
Onze kleine Lizards (hagedisjes/salamandertjes, hoe heten ze eigenlijk in het nederlands?) zijn misschien al wel aan hun winterslaap begonnen. De laatste keer heb ik "Bram" , onze huis-Lizard, nog proberen te fotograferen. Bijgaand de resultaten.

het dak

2007-10-08T04:28:00.000-07:00

8-10-'07
Net terug uit Plombières. Het was weer fantastisch weer: 24 graden en strak blauwe luchten! Toch echt wel een stuk lekkerder dan in nederland. Het is tenslotte al begin oktober!
Er is tijdens onze afwezigheid weer een hoop gebeurd. De aannemer Sarl G.Renov88 is druk bezig. Het dak van huis Boris is er al af en de latjes voor de pannen worden bevestigd. Het worden mooie dakpannen, geheel in oude stijl.
Er is ook veel gesnoeid en gezaagd, waardoor de huizen nu goed zichtbaar zijn. Wat lijken ze nu groot!
Wij zijn in eigen huis druk aan het schilderen en timmeren. De keuken is zo goed als af en de huiskamer op de eerste verdieping vordert gestaag. Volgende week komen de houtkachel en de nieuwe waterpomp.
Als we 9 november definitief naar Frankrijk verhuizen, zullen we er dus comfortabel en warm bijzitten.

De reserveringen gaan goed. Iedereen is erg enthousiast en blij met de mogelijkheid om eindelijk eens een vakantiehuis te hebben gevonden op een leuke afstand van nederland, die helemaal op honden ingesteld is, zonder restricties in grote en aantal honden.

Van start

2007-09-28T13:39:00.000-07:00

22 september 2007

De verbouwing van de twee gites (vakantiehuizen) van La petite Frida in Plombieres les Bains is van start gegaan.
De aannemer heeft z'n sjovel geparkeerd voor huis Boris en is begonnen met kappen en ruimen rond de huizen.
Onze honden Zarah en Sofie zijn erg nieuwsgierig en willen alles even van dichtbij bekijken. De franse stoere werklui zijn onder de indruk van zulke mooie honden en zijn verbaasd dat ze zo goed opgevoed en vooral lief zijn.
Helaas moeten we weer naar Holland en kunnen we vrijdag 5 oktober pas zien hoe het werk vordert.