Water

"De Vogezen stellen je nooit teleur". Dat zei René vandaag tijdens een heerlijke wandeling in de buurt van Val D'Ajol, hier vlakbij.
Deze zondag zijn we eens begonnen met een wandeling in plaats van aan het einde van de dag, omdat de voorspelling was dat er wel wat onweer kon komen in de middag. Dus wij even snel een plakje ontbijtkoek gegeten en via de bakker, stokbroodje in de rugzak, met de auto richting de wandeling.
We wilden weer eens een nieuwe route uit het wandelingen-boekje lopen en namen nr 15.
Als je een nieuwe wandeling gaat maken is het altijd weer een verrassing wat je allemaal voor moois zult tegenkomen. Het was dit keer ook weer een en al uitroepen van "wauw, dit is een mooi plekje" of " jeetje wat een schitterend uitzicht!". Kortom weer een wandeling lang genieten.
Alleen de temperatuur was wat zwaar: 28 graden in de schaduw. Gelukkig was het grootste deel van de route in het bos. Onze twee Bernerdames met dikke bontjas hadden het wel een beetje warm en we kwamen wel wat plassen op de weg tegen, maar dat was niet echt afdoende voor een broodnodige verfrissing. En toen kwam dus tegen het eind van de wandeling René zijn uitspraak "De Vogezen stellen je nooit teleur", want natuurlijk was er ook op deze route een dalletje met een lekker fris stoompje erin. Zarah en Sofie hebben heerlijk erin rondgebadderd en hun dorst gelest.
Daarna werd de route weer kwispelend voortgezet. Heerlijk zo'n natuur waar altijd genoeg water aanwezig is!

Hondjes op foto's

Nee, nee, zo makkelijk is het niet om een groepje honden op de foto te zetten!
Alle honden die in huis Boris komen, worden door mij op de foto gezet. Ik verheug me altijd op deze fotosessies. Het gaat bijna altijd met erg veel gelach van de baasjes en mij gepaard. Vele honden vinden stil zitten maar niks en dus een hele toer om ze te laten poseren voor de camera. Er is altijd wel een grappig spelbrekertje bij, zoals het kleine witte hondje in het midden op bovenstaande foto. Als de ene hond net even aandacht heeft voor de fotograaf en stil zit, ziet de ander iets veel interessanters buiten beeld en is foetsie. Sommigen willen alleen maar spelen en anderen zijn zo verzot op snoepjes, dat ze alles proberen te doen om het te bemachtigen en daar hoort stil zitten niet bij volgens hun. Allemaal erg grappig om als fotograaf te zien gebeuren voor je lens.
Uiteraard zijn er ook model honden. Die blijven zeer geconcentreerd stil zitten als hun baasje vraagt om dat even te doen. Soms zelfs zo goed, dat ze nog steeds mooi zitten als ik al lang al mijn foto's heb genomen en nog even napraat met de baasjes: "Wil je niet nog een fotootje maken? Mag van ons hoor! We zitten hier best."

Hieronder een greep uit alle komische foto's die het gevolg zijn van al deze amusante fotosessies.

Nestjes

Het voorjaar is in volle gang. De vogeltjes vliegen af en aan met vliegjes, wormpjes en andere kleine beestjes, om hun pas uit het ei gekropen kuikentjes te voeren.
We hebben op ons terrein de nodige vogelhuisjes staan en hangen. Dat staat erg leuk en je hoopt er altijd een jong vogel-stelletje een plezier mee te doen.
Dit jaar is dat heel goed gelukt. Twee van de huisjes zijn door vogeltjes omgebouwd tot nestje. In de ene een koolmees stelletje en de andere pimpelmeesjes.




Heerlijk om nu achter mijn computer te zitten en via het ene raam de pimpel te zien zitten met een nieuwe lading voedsel voor zijn nazaten in z'n piepkleine bekje en door het andere raam de koolmees al zingend met z'n mond vol wormpjes.
Toch knap dat ze dat kunnen, met die beestjes in hun snaveltje.
Ik hoop dat de kleintjes langzaam groeien. Het is namelijk altijd weer zo stil als ze uitvliegen.
Net zoals het altijd weer een beetje stil is en triest als er gasten vertrekken.
Gelukkig duurt dat voorlopig maar een paar uur en dan staan de volgende gasten al weer op de stoep van Boris klaar voor een heerlijk weekje La Petite Frida.
Jammer dat er niet ook gelijk een stelletje kool- of pimpelmeesjes klaarstaan als de kleintjes net zijn uitgevlogen...

Druk, druk, druk...

Het is heerlijk weer. Zo'n 21 graden met een zonnetje en een wolkje.
Daar krijg je energie van en dat is wel nodig ook. Want met het mooie voorjaarsweer komen ook de voorjaarswerkzaamheden. Groentetuin omspitten. Bramen weghalen, brandnetels eruit trekken nu het nog kan. Vele zaadjes zaaien en zaadjes laten kiemen in mijn kasjes. Houthakken, zagen, verzamelen en stapelen. Paden controleren op winterschade en herstellen. Tuinmeubelen opknappen. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Dit alles valt samen met de start van ons seizoen van La Petite Frida. Natuurlijk ging de verhuur het hele jaar door, maar nu is de periode aangebroken dat er onafgebroken mensen in Boris zijn tot ver in het najaar! Dus dat geeft ook een hoop werkzaamheden. Alles moet elke week weer schoon en fris zijn bij het wisselen van de gasten en de tuin moet er fleurig en netjes bijliggen. Geen verdwaalde poepjes, zo weinig mogelijk bramen en andere prikkers mogen er staan en de bloemetjes in de potten moeten water en de dode bloemetjes er uit.




En dan is er nog een hele hoop te doen voor mijn andere werkzaamheden. Bij het kerstmarkt-atelier ben ik weggekaapt door de gemeente, omdat ze iemand moesten hebben voor de restauratie van de poppen die bij de oude wasplaats staan. Dus was ik druk met nieuwe gezichten maken, kapsels en ze te plaatsen in zo natuurlijk mogelijke houdingen (zie foto's). Ook moest meneer Cavour, die samen met Napoleon III in het plaatselijke museum in een zaaltje staat, gerestaureerd worden. De poppen staan daar ter herdenking van de in Plombières gesloten overeenkomst tussen Italië en Frankrijk om samen Oosterrijk te weerhouden Italië binnen te vallen 125 jaar geleden. Dus deze pop heb ik thuis ook met gips onderhanden genomen en een bolle kop bezorgd, zodat hij nu een beetje lijkt op de echte meneer Cavour.

Kortom, die energie van het lekkere weer heb ik echt hard nodig. En ik geniet er ook allemaal erg van!

Tosca laat nog even op zich wachten...

We hadden het allemaal zo leuk bedacht. Uitgebreid offertes laten maken door plaatselijke bouwbedrijven. Wikken en wegen, wat kan wel, wat niet. Het zou allemaal precies kunnen. In rustige tijden het grote hak- en breek-werk, zodat de gasten geen last zouden hebben van de werkzaamheden en daarna zelf aan de slag. En dan misschien wel de eerste gasten in september 2009 of zo...
Dus met alle plannen en nog veel meer papierwerk in november 2008 naar onze franse bank. Alles goed geregeld dachten we, dus dat moest lukken. Zoveel geld wilden we toch niet lenen...
Alleen had we dit zo'n 5 jaar geleden moeten kunnen doen. Dan was het ook goed gegaan. Maar we zitten nu in een economische crisis en de banken nemen totaal geen riscico meer. Dus konden we na vele bankbezoekjes en heel lang wachten met hangende schoudertjes en alle papieren en plannen -en vooral zonder lening- weer terug naar huis.
Het resultaat is dat we precies weten wat we willen met huis Tosca, maar dat het wel een meerjarenplan moet worden. Er zit niks anders op dan het nu beetje bij beetje te gaan doen.

Bij dit soort gelegenheden leer je je echte vrienden kennen: onze fantastische franse buurman André is vroeger aannemer geweest. Hij verkoopt nu zwembaden en legt ze aan. Maar na onze pech met de financiering te hebben gehoord, gaat hij nu zijn oude beroep weer even uitoefenen en voor een bodemprijsje het dak op huis Tosca maken. Dat is echt fantastisch! Want het is belangrijk dat het "on-af-huisje" (bv geen dakpannetjes erop: de aannemer die failliet was gegaan was ermee begonnen, maar niet afgemaakt!) wat Tosca nu nog is droog wordt en dicht komt te zitten. Want daarna kunnen we zelf aan de slag.
Dus het eerste stapje van de renovering zal in ieder geval binnen afzienbare tijd gezet worden.
We houden je op de hoogte over de vorderingen!

Wandelen voor hulphond

Onderstaand persberichtje kwam binnen op de redactie van Grasduinen. Aangezien ik altijd de vereniging Hulphond een warm hart toedraag, leek het me leuk om het op mijn blog te zetten. Wie weet zijn er hondenmensen die mijn blog lezen, die het heel leuk vinden om met zoiets mee te doen. Veel plezier dan!

Maart 2009 – Zondag 26 april 2009 wordt de leukste hondenwandeling van Nederland georganiseerd.

Op deze dag staat recreatiegebied Bussloo, gelegen tussen Apeldoorn en Deventer, in het teken van de leukste hondenwandeling van Nederland voor Stichting Hulphond. Diverse bekende Nederlanders zullen belangeloos aan deze dag meewerken. De wandelroute is ongeveer 3 km lang en is ook geschikt voor mensen in een rolstoel. U kunt met uw hond starten op een zelf te bepalen tijdstip tussen 11.30 en 15.00 uur.

Bijdrage voor Stichting Hulphond
De bijdrage voor deze wandeling is € 2,50 per deelnemende hond. Dit bedrag is bestemd voor Stichting Hulphond en zal door Royal Canin worden verdubbeld. Voor elke ingeschreven hond waarmee u deelneemt, ontvangt u een tas met leuke presentjes - waarbij ook de hond niet vergeten wordt - en een actiebon voor een gratis kaartje voor Ouwehands Dierenpark (maximaal 1 per adres). Tevens maakt elke deelnemer kans op een jaar lang gratis Royal Canin gezondheidsvoeding voor de hond. Naast de wandeling zal het evenemententerrein vanaf 11.30 uur gevuld zijn met diverse bekende Nederlanders, verschillende shows, demonstraties, attracties, horeca en nog veel meer.
Hier zal op deze dag ook de prijsuitreiking van de verkiezing van de leukste hond van Nederland plaatsvinden.
Kortom, een dag die geschikt is voor zowel jong als oud waarbij u en uw hond een perfect team kunnen vormen voor Stichting Hulphond. Loopt uw hond ook mee voor Stichting Hulphond?
Op de website vindt u meer informatie en kunt u uw hond direct inschrijven. www.wandelvoorhulphond.nl

Ze zijn er weer!

Ik kijk naar buiten en het sneeuwt. Het sneeuwt na een paar uur nog. Ongekende mooie, poederige sneeuw alsof er poedersuiker is gestrooid. Als je er buiten op loopt, kraakt het aangenaam, zoals alleen mooie sneeuw kan kraken.
We hebben deze tweede winter in Plombières lekker veel sneeuwdagen. Ik herinner me nog dat toen het ergens in november al sneeuwde, mijn buurman André zei dat als het op die dag sneeuwde het 100 dagen lang zou sneeuwen. Deze oude volkswijsheid werd gekoppeld aan de naamsdag van een heilige, maar die ben ik helaas vergeten.
Echt 100 dagen sneeuw was het niet, maar we hebben wel een hoop wit gehad!

Nu kijk ik stiekum al uit naar de lente. De natuur doet dat ook. Als het zonnetje weer een kans krijgt tussen de sneeuwbuien door, is het heerlijk warm. Gelijk klinkt er heerlijk vogelgezang en zie je groepjes mezen in de boomtoppen dartelen. Je kan me dan ook steevast buiten vinden, om van elk warm zonnestraaltje te genieten. De lente zit in de lucht!

En jawel! Ze zijn er ook weer: de dappere bolletjes die hun kopjes omhoog steken om ook van die warme zonnestralen te genieten. De sneeuwklokjes en de narcissen zijn al volop te zien. Nu maar hopen dat het niet meer te koud wordt 's nachts, zodat ze niet bevriezen. Ik heb ze al een keertje bedekt met wat dor blad, maar ze willen zo graag, dat ze nu zo hoog zijn dat ze zich niet meer laten bedekken. Dus hoop ik dat we er nu gewoon van kunnen gaan genieten. Sneeuw is heerlijk, mooi en romantisch. Maar mijn hart klopt toch altijd nog iets sneller als ik de lente weer voel komen!