Altijd mooi

Het is toch echt waar: het is hier altijd mooi. Of het nu heerlijk weer is in de lente, een hete dag in de volle zomer, regen- en stormachtig in de herfst of kaal en koud in de winter.
We hebben dit jaar een late winter. Het is al december en we hebben nog geen sneeuw gehad. Wel aardig wat wind en hevige stortbuien. Dus alles is kaal en er ligt een tapijt aan bruine bladeren op de grond overal. Vanochtend toen ik met Zarah en Sofie mijn wandelingetje deed, was het zo prachtig! Er steeg een enorme nevel op uit het dal en een pril zonnetje streek daar overheen. Aan de bomen en struiken hingen miljoenen druppeltjes die door het zonnetje als diamanten oplichten. De boombasten waren nog gedeeltelijk kleddernat en ook dat lichtte als zilver op in de zon. En dan steeg de nevel op en liep ik in de wolken. Fantastisch.
Het is alsof de prachtige foto's van Vincent Munier (de franse natuurfotograaf waar René agent van is) tot leven komen. Als je die foto's ziet denk je dat dat op zeer bijzondere afgelegen plaatsen gemaakt moeten zijn. Maar hier in mijn achtertuin zou Vincent ook wonderen kunnen verrichten met zijn camera!

Nieuwsgierig geworden naar de foto's? Kijk maar eens op zijn site: www.vincentmunier.com
Hier een voorproefje van een foto gemaakt in de Vogezen.

Kadootje!

Al vanaf begin november zijn we in afwachting van de eerste sneeuw. Vorig jaar en het jaar daarvoor hadden we dat namelijk rond deze tijd al gehad. Nu geeft het ook wel gesneeuwd, maar op de hogere gedeeltes van de Vogezen.
En dan tot onze verbazing, wordt het ineens weer zo heerlijk warm, dat we vanochtend gewoon lekker in de zon hebben zitten te ontbijten!



... en dat vind ik nu een kadootje! Een vlindertje fladdert om je hoofd, een muursalamandertje komt te voorschijn om te genieten van de warme zon en zelfs een bijtje komt snoepen van de pot jam op tafel (erg veel bloemetjes zijn er dan ook niet meer voor het arme beestje). Wat een warmte geeft de zon toch op deze heerlijke plek op aarde. Zo'n warmte kun je volgens mij niet beleven in Nederland in november.
De natuur is al bijna in zijn winterstandje beland, kale bomen, vele paddestoelen en afstervende planten en bloemen, maar de zon blijft zo heerlijk als hij aan het einde van de zomer (eind september) is. En volgende week is al de feestlunch bij het atelier van de kerstmarkt, wat betekent dat het werk klaar is.
28/29 november is de eerste kerstmarkt (vorig jaar lag er sneeuw, zie foto). Een dikke week ervoor, zit ik gewoon nog in mijn t-shirt in het zonnetje!

Een nieuw avontuur!

Vannacht is René om 4 uur naar NL vertrokken voor zijn werk. Dat is niet zo bijzonder, alhoewel wel extra vroeg dit keer. Maar dit maal ging hij niet alleen, want hij heeft onze berner sennen Zarah meegenomen.

We hebben Zarah toen zij 8 maanden oud was in ons huis en ons hart opgenomen, als herplaats-hond van het Rijkenspark. Dat was -zoals dat heet- onder contract. Dat houdt in dat het Rijkenspark het recht behoudt met Zarah nestjes te fokken. Onze Zarah die de eerste 8 maanden van haar leventje Gaia heette, is de helft van een eeneiige tweeling. Haar zusje heet Mondi. Ze zijn uit een nestje van de prachtige teef Doesja en de multikampioen Barancourt, beiden van het Rijkenspark. Ze werd herplaatst omdat Zarah niet gelukkig was in de grote groep honden, die er in het Rijkenspark leven. Ze is een echte één-op-één-hond. Ze klit aan haar baas en wil (eist) al haar aandacht (van mij dus!). Bij ons, met alleen Sofie er bij is ze zielsgelukkig.
Nu is de tijd dus aangebroken dat Karla en Bert van kennel het Rijkenspark, een poging willen wagen om een nestje mooie pups uit Zarah te laten voortkomen.

Zarah is hartstikke loops en zit vandaag in haar elfde dag, dus zou haar progesteron op zijn hoogtepunt moeten zijn. Vandaar dat Karla, die haar vanochtend van René heeft overgenomen ergens rond Utrecht, gelijk doorgaat naar Velp. Daar zit de -volgens Karla en Bert- beste dierenarts om progesteron te testen. Er wordt bloed afgenomen en drie uur later heb je de resultaten. Er zijn nogal wat dierenartsen die een niet zo zuivere test doen en dan weet je dus niet 100% zeker dat de teef aan een paring toe is. Zeker voor Zarah die toch al 4,5 jaar oud is en het allemaal voor het eerst mee gaat maken, moet het een heel positieve ervaring worden met de reu. Dus moet zij er zowel lichamelijk als geestelijk helemaal klaar voor zijn en het graag willen. Als ze dat nog niet is en de reu doet alles om haar te bevruchten, zou het een traumatische ervaring kunnen worden.

Dus nu zit ik hier alleen met mijn Sofie in Plombières en zit met mijn hoofd in nederland. Want ik ben natuurlijk erg benieuwd hoe het daar allemaal verloopt. Zou ze al het goede peil progesteron hebben en zou het klikken tussen haar en de reu?
Vreselijk spannend allemaal!

Ik schrijf overigens "reu" want ik weet nog niet met zekerheid wie het gaat worden. De keuze was op Ruben gevallen, maar ik hoor net van René per mail dat Karla heeft verteld dat die arme Ruben een hernia heeft. Dat paart niet zo lekker...
Dus nu wordt het waarschijnlijk Max. Ook een heerlijke beer van een vent.

Als het allemaal maar natuurlijk en makkelijk verloopt, ben ik tevreden.
En dan komt Zaar lekker snel weer terug (eind van de week met René mee terug hoop ik) en kan ze hier in alle rust zwanger zijn en uitbuiken.
Zodra het zeker is dat Zarah pupjes in haar buik heeft ga ik een tweede blog starten, met een compleet verslag van de zwangerschap, geboorte en het opgroeien van de pups, met veel foto's natuurlijk.

Wordt het Max of Ruben:

Calamiteiten uurtje

November van dit jaar hebben we ons jubileum. Dan wonen we hier 2 jaar.
Wat hebben we al vreselijk veel meegemaakt en wat is er veel veranderd. Zo veel fransen uit Plombières kan ik al tot mijn vrienden rekenen en ik voel me hier dan ook erg thuis.

Ook La Petite Frida is gegroeid. Er zijn al vele hondjes in huis Boris geweest en vele blije baasjes. In winter met sneeuw, van een eerste prille laag tot een meter hoog. In de vroege lente als het zonnetje al zo warm is dat het buiten heerlijk vertoeven is. In het begin van de zomer met alle broedende vogeltjes en vele wilde bloemen en het hoogtepunt van de zomer, als er wat meer kinderen meekomen en je ziet dat die op hun manier ook zo van de natuur kunnen genieten. En tot slot in de herfst, altijd weer een explosie van kleuren en prachtige paddestoelen. Van alle seizoenen kan je hier volop genieten en alle hondjes, groot - klein - dik en dun - jong en oud doen dat dan ook met volle teugen.
En ik geniet daar dan weer van!
En van alle gasten leer ik weer wat. Pas stukje bij beetje huis Boris steeds meer aan, zodat het een echt hondenhuis is. Goede tips krijg ik van de baasjes en van allerlei ervaringen en calamiteitjes leer ik ook veel.






Natuurlijk gaat er wel eens iets mis. Het rolgordijn komt naar beneden, er zitten vochtplekken in de muur na zware regen of sneeuw, de geluids-installatie gaat kapot, er is een slim hondje die gebruik maakt van een zwakke plek in de omheining of een nog slimmer hondje weet hoe hij door het hek moet komen. Kleine calamiteitjes.
Meestal lossen we dat snel ter plaatse op. Maar ik kom deze mankementjes ook wel tegen tijdens de schoonmaak tussen het vertrek en de komst van gasten. Ik heb dan altijd 4 uur de tijd om alles weer zo schoon te maken, dat de nieuwe gasten absoluut niet kunnen merken dat er die ochtend ook mensen met honden in huis Boris waren. Dat kan precies in die tijd.
Maar als ik nu zo'n mankement tegen kom en daar moet ook wat aan gedaan worden, dan wordt het stressen.

Daarom hebben we besloten om een "Calamiteiten-uurtje" in te bouwen. Nieuwe gasten waren altijd welkom vanaf 15.00 uur. Dat gaat vanaf nu 16.00 uur worden. Ervaring heeft geleerd dat bijna alle gasten toch later arriveren, dus zal het geen grote teleurstelling zijn voor de meesten. We wilden namelijk niet tornen aan de vertrektijd van 11 uur 's ochtends, want mensen waarderen het vaak zeer, dat ze rustig nog een rondje met de honden kunnen gaan lopen voor ze aan de thuisreis beginnen.

Zo blijven we altijd schaven aan ons hondenparadijsje, zodat iedereen die hier komt en in huis Boris verblijft (en in de toekomst in huis Tosca) zal kunnen beamen dat het echt een paradijsje is. Voor hond en mens!

...het prille begin

Goed nieuws! We zijn begonnen met huis Tosca!
Onze franse buurman André helpt ons in zijn vakantie met het maken van het dak van ons tweede vakantiehuis.
Het gaat uiteraard op zijn frans "doucement" (rustig aan), maar toch gaat het er al een beetje op lijken. En onze André is echt een schat:' 's ochtends doe ik alles heel stilletjes, want de gasten moeten rustig uit kunnen slapen, die hebben tenslotte vakantie. Ik zal zoveel mogelijk met de hand zagen en alleen boren en herrie maken als ik zie dat ze er niet zijn, weg voor een wandeling of zo.' En hij houdt zich er strak aan. Zaagt dikke balken van 25 cm doorsnee zo met de hand en werkt in de vroege uurtjes heel stilletjes, loopt bijna op zijn tenen! Natuurlijk gaat het daardoor een stukje langzamer, maar ik ben er erg blij mee. Het laatste wat ik wil is mijn gasten overlast bezorgen.

Ik ben zelf ook hard aan het meehelpen en lijk af en toe net een echte bouwvakker. Beton maken, sjouwen en naar boven takelen, dakpannen sjouwen enz. Gelukkig heeft André ook af en toe een ander klusje of wil zijn vrouw dat hij met haar ergens naar toe gaat (hij heeft tenslotte vakantie!), want om elke dag dat zware werk te doen zou wel een beetje te veel worden voor mij.












Een erg leuke bijkomstigheid van het werken aan zo'n dak, is dat je van een prachtig uitzicht kunt genieten. Zo zonder pannen kan je extra hoog staan. Het uitzicht over het dal is fantastisch. Ik heb er al lekker lang staan te genieten. Kijk zelf maar eens op de foto hoe mooi het is ( het rode dak rechts is huis Boris).



We werken fijn aan de toekomst, maar wel rustig aan, echt op z'n frans. Misschien duurt het nog een paar jaar voor Tosca echt verhuurbaar is, maar het begin is er nu.

Stekelige kwestie

Ik hou niet zo van strak gemaaide gazonnetjes. Ik vind het niet mooi maar vooral ook niet natuurvriendelijk. Als je tijdens het grasmaaien hier en daar wat plukken laat staan krijg je een tuin die er veel natuurlijker uitziet en een plek waar vogels en insecten zich welkom voelen.

Zo had ik deze zomer een paar distels laten staan. Niet van kleine akelige prikkers maar mooie ranke exemplaren die wel 2,5 meter hoog worden en prachtige paarse bollen gaven(en helaas, ze prikken wel). In augustus waren de eerste bloemen uitgebloeid en verschenen er zaadbollen aan de plant. Ondertussen genoot ik van het dierenleven op en rondom de distel. Distelvlinders vlogen af en aan en ook deze koninginnepage was een regelmatige gast:



en nog leuker waren de putters (die ook wel distelvinken worden genoemd) die langskwamen. ~Wat een athleten zijn dat op die dunne stekelige takken! En toen kwam de buurvrouw langs. Ja, zei ze, ik snap wel dat je ze mooi vindt die distels, maar de gemeente heeft onlangs iedereen verplicht zijn distels te maaien. Als al die zaadjes zich gaan verspreiden hebben we volgend jaar een grote zee van prikstruiken.

Daar zit wel wat in natuurlijk. Ik vertelde haar van de vlinders en de putter (die bleek in het frans ook een van de distel afgeleide naam te hebben -chardon is distel, chardonnerette charmant is putter). Ze was duidelijk geïnteresseerd maar ja, die gemeente met zijn gebod.

Uiteindelijk heb ik ze toch maar omgehaald, omgezaagd beter gezegd, de stelen waren zo’n 10 cm in doorsnee. Maar ik mis mijn putters nu wel…
(geschreven door René)

Niet zielig

Toen ik dit voorjaar een mailtje kreeg van een stel dat in juli in Boris zou verblijven was het even schrikken. Ze schreven dat een van hun hondjes, een cockerspaniel een ruginfarct had gehad in februari. Mijn eerste reactie was, dat het een mail zou zijn om te annuleren. Maar niks hoor. Het hondje was de eerste tijd vanaf het middel geheel verlamd, maar ze waren met veel trainen en veel goede zorgen bezig om zijn spieren van achter weer wat kracht te geven.
Ze hadden ook een invalide-karretje voor hem aangeschaft en ze hoopten dat het in juli al weer een stukje beter zou gaan.
Oei, dacht ik, en het is hier allemaal zo bergachtig en Boris heeft allemaal trappetjes... als dat maar goed gaat.
Maar ik vertrouw altijd blindelings op de baasjes, die kennen hun hondje en zijn mogelijkheden altijd als geen ander.
In dit geval was dat ook weer helemaal waar! De kleine spaniel is een heerlijk enthousiast baasje, die zo vreselijk veel plezier heeft in het leven, dat het er gewoon vanaf spat. Hij dendert gewoon door het bos met zijn karretje, heuveltje op en heuveltje af. Is het een beetje te stijl, dan helpen de baasjes een handje met een duwtje of een trekje aan het riempje wat aan de kar zit. Nergens bang voor en heel onbevangen onderzoekt hij het terrein. Rond huis Boris gaat hij zonder karretje zijn gangetje. Dat gaat behoorlijk wiebelig op zijn achterpootjes, maar dat deert hem niet.
Zijn maatje, een Basset Griffon Vendeen, bekijkt het allemaal van een afstandje en steunt zijn vriendje als dat nodig is.


Zo zie je maar weer, wat zo'n hondje nog een heerlijk leven kan hebben, zelfs zo'n lekkere hondenvakantie in huis Boris in de Vogezen. Dankzij zijn fantastische baasjes natuurlijk. Want je moet het wel aankunnen, leven met zo'n hulpbehoevend beestje.